บทที่ 66 ชีวิตที่น่าเบื่อ

"พี่ภูมิคะ พี่ดีกับอรจริง ๆ" อรวรรณเขย่งปลายเท้าขึ้น หวังจะประทับจูบลงบนแก้มสากของชายหนุ่ม

ภูมชะงักสีหน้า ดันร่างบางออกห่างจากตัวทันที

อรวรรณมองเขาด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ

"คนเยอะ..." เขาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ สายตาลอกแลก

อรวรรณยอมลงตามบันไดที่เขาพาดให้ น้ำเสียงอ่อนลง "อ๋อ... ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ