บทที่ 2 ความใส่ใจของคนปากร้าย

โบว์ลิ่งถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ หลังจากใช้เวลาจัดการกับกระเป๋าใบโตอยู่นานร่วมชั่วโมง

คนตัวเล็กเดินไปส่องกระจกบานยาวพลางยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบาๆ ความร้อนวูบวาบที่เคยแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าตอนโดนคนกวนประสาทแซวเมื่อครู่เริ่มลดลงไปบ้างแล้ว

‘นมเล็กงั้นเหรอ... ไอ้พี่ซีบ้า!’

โตมาป่านนี้แล้วยังจะชอบเหมือนตอนเด็กๆ อยู่อีก แต่ถึงจะแอบด่าในใจ ความหิวที่เริ่มประท้วงขึ้นมาในท้องก็บังคับให้เธอต้องเปิดประตูห้อง

โบว์ลิ่งค่อยๆ ก้าวลงบันไดมายังชั้นล่างอย่างระมัดระวัง สายตาสอดส่องมองหาร่างสูงของเจ้าของบ้าน แต่บริเวณห้องนั่งเล่นกลับว่างเปล่า

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารลอยมาจากทางครัวด้านหลัง เรียกให้เท้าเล็กๆ ก้าวตามไปอย่างลืมตัว เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องครัว

ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้โบว์ลิ่งชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งของซีในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเดิมกำลังยืนหันหลังอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว แขนเสื้อถูกถลกขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวแน่น

เขากำลังใช้ทัพพีคนต้มยำกุ้งน้ำข้นในหม้อใบเล็กด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ข้างๆ กันมีถุงใส่อาหารจากร้านโปรดของเธอวางเรียงรายอยู่ ทั้งยำปลาดุกฟูและผัดคะน้าหมูกรอบ

‘ไหนบอกว่าจะสั่งข้าวมาให้กินไง ทำไมถึงลงมือทำเองล่ะ...’

โบว์ลิ่งยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่นานโดยไม่รู้ตัว ซีเป็นผู้ชายที่ดูชิลๆ ไม่แยแสโลก แต่เวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ไม่ว่าจะแข่งบาส เรียนหนังสือ หรือแม้กระทั่งการยืนทำอาหาร ใบหน้าคมเข้มของเขามักจะมีความตั้งใจออกมาเสมอ

และมุมแบบนี้แหละ... ที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

"ยืนแอบมองอะไรอยู่ได้ ยัยบื้อ จะเข้ามาช่วยย หรือจะยืนน้ำลายสออยู่ตรงนั้นเฉยๆ"

เสียงทุ้มกวนๆ ดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ โบว์ลิ่งสะดุ้งเล็กน้อย สะบัดความคิดสะเปะสะปะไร้สาระออกไปจากหัว ก่อนจะเชิดหน้าเดินเข้ามาในครัว

"ใครแอบมองกัน! แค่กำลังคิดว่าจะกินลงไหมต่างหาก ใส่ยาพิษลงไปหรือเปล่าก็ไม่รู้" เธอแขวะกลับเข้าให้ตามสัญชาตญาณ

ซียิ้มมุมปาก หมุนตัวกลับมาพร้อมกับถือถ้วยต้มยำกุ้งร้อนๆ เขาเดินเอามาวางบนโต๊ะกินข้าว พลางเลิกคิ้วมองคนปากแข็ง

"ปากดีจริงนะ ยำปลาดุกฟูร้านป้าจิตรผัดคะน้าหมูกรอบไม่เผ็ดมาก แล้วก็ต้มยำกุ้งใส่เห็ดฟางเยอะๆของโปรดใครก็ไม่รู้ ถ้ากินไม่ได้ เดี๋ยวพี่กินคนเดียวหมดเลยดีกว่า"

โบว์ลิ่งตาโตเมื่อเห็นของโปรดวางอยู่ครบครัน ร้านป้าจิตรอยู่ห่างจากบ้านไปตั้งหลายกิโล แถมคิวยาวถ้าไม่สั่งไว้ก่อน ร่างเล็กรีบขยับเข้าไปนั่งบนเก้าอี้โดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ

"ใครบอกว่ากินไม่ได้! ซื้อมาแล้วก็ต้องกินสิ เสียดายของ" เธอพึมพำเสียงเบา คว้าช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมพร้อม

ซีขำกับอาการปากแข็งแต่ตาเป็นประกายของคนตรงหน้า เขานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ตักต้มยำกุ้งตัวโตวางลงในจานข้าวของเธออย่างเนียนๆ

"กินเยอะๆ ตัวยิ่งเล็กๆ อยู่ ย้ายมาอยู่นี่สามเดือน ถ้าแม่เธอแล้วเห็นว่าลูกสาวน้ำหนักลด พี่โดนยิงหัวพอดี"

"รู้ตัวก็ดี" โบว์ลิ่งตักกุ้งเข้าปาก รสชาติเปรี้ยวหวานเผ็ดกลมกล่อม

ความอร่อยทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

"อืม... อร่อยร้านป้าจิตรนี่รสชาติไม่เคยตกเลยจริงๆ"

รอยยิ้มหวานๆ ของคนตรงหน้าทำให้ซีนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตามองแก้มป่องๆ ที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ รอยยิ้มกวนๆ

บนใบหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอ็นดู ซึ่งเป็นมุมที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นง่ายๆ

"ค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก" ซีพูดเสียงอ้อนลงกว่าปกติยื่นมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบซอสที่เปื้อนมุมปากของเธอเบาๆ

สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่แตะโดนผิวแก้มอย่างเบามือ ทำให้โบว์ลิ่งเกร็งขึ้นมาอัตโนมัติ สายตาของเธอสบเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มของซีที่กำลังจ้องมองเธออยู่ใกล้ๆ

แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีความขี้เล่นหรือกวนประสาทอยู่เลยสักนิด มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกอย่างแรง

"ขะ... ขอบใจ" เธอรีบเบือนหน้าหนี ก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากแก้เขิน

ซีเห็นท่าทีเลิ่กลั่กของคนตัวเล็กก็อดยิ้มไม่ได้ เขารู้ดีว่าถ้ารุกหนักเกินไป ยัยตัวแสบคนนี้คงจะสร้างกำแพงขึ้นมาป้องกันตัวเองแน่ๆ

เขาตัดสินใจถอยกลับมาอยู่ในโหมดกวนประสาทตามเดิมเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัด

"แหม ทำเป็นเขิน หน้าแดงเป็นตูดลิงเลยนะ"

"ใครเขิน! ร้อนต่างหาก ต้มยำกุ้งมันเผ็ด!" โบว์ลิ่งรีบสวนกลับเสียงสูง

แหวใส่คนตรงหน้าทันควัน "แล้วก็เลิกยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ได้แล้ว รำคาญ!"

"โอเคๆ เผ็ดก็เผ็ด" ซีหัวเราะ รินน้ำเย็นใส่แก้วแล้วยื่นให้เธอ

"กินน้ำ เดี๋ยวพริกติดคอตายขึ้นมาพี่จะซวย"

โบว์ลิ่งคว้าแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวหมดแก้วพยายามทำตัวปกติ หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ซีเป็นคนอาสาจัดการล้างจานชามทั้งหมด โดยไล่ให้โบว์ลิ่งไปนั่งพักผ่อนดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น

คนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับความใส่ใจของเขา แต่ก็ยอมเดินมารอที่โซฟาแต่โดยดี ไม่นานนักซีก็เดินถือแก้วนมสดร้อนๆ สองแก้วมาวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอ ทำให้ไหล่ของของเขากับชิดกัน

"นมร้อน ดื่มก่อนนอนจะได้หลับสบาย" ซีบอก

พลางหยิบรีโมตมาเปิดทีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆโบว์ลิ่งมองแก้วนมร้อนในมือแล้วหันไปมองคนข้างกายที่กำลังนั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์

เธอขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ซีกลับขยับตามเข้ามาใกล้ชิดตามเดิม

"ขยับหนีทำไม ขยับไปอีกนิดก็ตกโซฟาแล้วนะ"

"ก็พี่ซีมานั่งใกล้โบว์ทำไมล่ะ โซฟาออกจะกว้าง" เธอหันไปมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

"บ้านพี่ โซฟาพี่ พี่จะนั่งตรงไหนก็ได้" ซียักคิ้วตอบอย่างมั่นหน้า

"อีกอย่าง... อยู่กันสองคนในบ้านกว้าง จะนั่งห่างกันทำไม กลัวพี่จับกินหรือไง?"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป