บทที่ 118 ยาคุมฉุกเฉิน

ฉันใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่ยังคงไหลริน แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกสติ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องรุนแรงเมื่อครู่หรือเปล่า ฉันถึงรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว

ฉันเกาะแขนลินดาพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล "ไม่ต้องบอกเขาหรอก... เขาไม่มีทางเชื่อ"

ลินดากัดริมฝีปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นแท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ