บทที่ 121 คุณถึงกับบอกว่าฉันบ้าเพราะผู้ชายคนอื่น

เธอยังคงพร่ำเพ้อทั้งน้ำตา พลางพยายามจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง ฉันรีบตบหลังมือเธอเบา ๆ เพื่อห้ามปราม

"พอได้แล้วอย่าดื่มอีกเลย เดี๋ยวก็ได้อ้วกออกมาหมดหรอก"

แต่ดารินทร์กลับฉวยแก้วในมือฉันไป แล้วกระดกรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็โผเข้ากอดฉันแล้วปล่อยโฮออกมา "ญาณี! ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ ชีวิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ