บทที่ 133 ห้ามตาย

ฉันรีบจัดการบะหมี่ที่เหลือในชามจนเกลี้ยง แล้วยกชามเตรียมจะเดินเข้าไปในครัว

ทว่ากรณ์กลับลุกขึ้นยืนขวางทางฉันไว้ "วางไว้ตรงนั้นแหละ คุณไม่ต้องล้างหรอก กลับเข้าไปในห้องนอนได้แล้ว"

ฉันฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก "กรณ์... คุณยังจำเรื่องเมื่อก่อนได้ไหม"

"ผมลืมไปหมดแล้ว"

ฉันทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดตัดรอนนั้น แล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ