บทที่ 15 มองกันแล้วเบื่อ

พูดจบ ฉันก็เดินออกจากห้องทำงานของเขาโดยไม่หันกลับไปมอง

ในวินาทีที่ประตูปิดลง ฉันรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ในขณะที่หลับตาลง ในหัวของฉันก็ปรากฏภาพของกรณ์ที่ชี้หน้าด่าฉันด้วยความโกรธเกรี้ยว จะบอกว่าในใจฉันไม่ไหวหวั่นเลยก็คงจะเป็นเรื่องโกหก

คนรักที่เคยรักฉันปานจะกลืนกิน แต่ตอนนี้กลับมาพูดจาโหดร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ