บทที่ 156 ในใจของฉันยังคงมีเธอ

กรณ์กอดรัดฉันไว้แน่น แววตาของเขาฉายแววมุ่งมั่น "อยู่นิ่ง ๆ คุณต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

ฉันกวาดสายตามองเขาอย่างไม่พอใจ "ไม่ต้องมายุ่ง ปล่อยฉันเลยนะ!"

แต่กรณ์กลับทำหูทวนลม เขาช้อนตัวอุ้มฉันเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องทำงานโดยไม่สนใจเสียงประท้วง

ตลอดทางเดิน ฉันพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเกิด แต่ก็ไม่อาจสู้แรงขอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ