บทที่ 18 เผด็จการ

ชายหนุ่มจ้องมองริมฝีปากบางที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นเวลากำลังบ่นประท้วงเขา สายตาคมเข้มเลื่อนมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ก่อนจะยอมคลายฝ่ามือปล่อยข้อมือบางออกช้าๆ ทว่ามือหนากลับไม่ได้วางลงที่เดิม แต่กลับยกขึ้นไปลูบหัวของพริมเบาๆ ขยี้เส้นผมนุ่มอย่างนึกเอ็นดู

“อย่าลืมที่เคยบอก มีอะไรก็ตะโกนดังๆ จ...