บทที่ 46 มิตรภาพ

ธันวานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งเข็มนาฬิกาบนข้อมือเดินเลยเวลาสี่ทุ่มตรง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกเป็นละอองไอบางเบาในอากาศยามดึก เขาก้มลงมองกล่องยาในฝ่ามือหนาที่ถูกบีบจนยับ ก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างจำใจ

เขายันตัวลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับไปยังร้านสักที่ตกอยู่ในความมืดมิด เสียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ