บทที่ 3: จับปลา
ขณะที่ฉันกำลังคิดว่าควรจะลงทะเลไปจับปลาหรือไม่ พลอยชมพูก็คลำหาถุงเล็กๆ เปียกชื้นออกมาจากหาดทรายข้างหลัง
ก่อนที่ฉันจะสงสัยต่อไป เธอก็หยิบขนมปังที่เยินยับและชื้นๆ ออกมาจากถุง
มีขนมปังด้วยเหรอ?
ฉันรู้สึกดีใจแต่ก็เศร้าตามมา แม้จะมีก็คงไม่มากนัก ขนมปังในมือของพลอยชมพูน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนเกาะนี้
สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกละอายคือ เมื่อเห็นขนมปัง ฉันกลืนน้ำลาย ความหิวก็ทวีความรุนแรงขึ้น
"ถ้าอยากกิน ฉันแบ่งให้ได้นิดหน่อย" พลอยชมพูสังเกตเห็นความลำบากของฉัน เธอหักขนมปังชิ้นเล็กๆ ส่งให้ฉัน
เป็นชิ้นเล็กมากๆ จริงๆ แต่ฉันรู้ว่าเธอใจดีมากแล้ว
เห็นได้ชัดว่าแม้เธอจะระแวงฉัน แต่ก็ยังเห็นคุณค่าของฉันในฐานะเพื่อนร่วมทาง เธอช่วยฉันเพราะถ้าฉันตาย บนเกาะนี้จะเหลือแค่เธอคนเดียว เธอจะกลัวและหมดหวังมากขึ้น
นี่อาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเหตุผล แต่ก็มีอยู่แน่นอน
พลอยชมพูมองขนมปังที่ส่งให้ฉันด้วยความอาลิงอาลัย ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้ หากเป็นฉัน ฉันก็คงไม่อยากให้เหมือนกัน ฉันยิ้มให้เธอแล้วผลักขนมปังกลับไป
ขนมปังแก้ปัญหาได้แค่ชั่วคราว ฉันรู้ว่าฉันต้องหาอาหารเอง และฉันต้องลองหาอาหารด้วยตัวเอง
"เธอไม่เอาเหรอ?"
พลอยชมพูมองฉันด้วยความงุนงง
"เธอต้องการมากกว่า" ฉันยิ้ม แล้วไปหากิ่งไผ่ที่เหมาะสมที่ขอบป่า จากนั้นใช้เศษโลหะที่เก็บมาก่อนหน้านี้และผ้าขาดๆ ทำหอกจับปลา
ตอนเดินไปมา ฉันได้สำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้ว ริมหาดมีร่องน้ำตื้นๆ ในร่องน้ำมีปลา แต่การจับปลาด้วยมือเปล่านั้นยากมาก มีหอกจะดีกว่า
ฉันชื่นชอบการเอาตัวรอดบนเกาะร้าง เคยศึกษาเรื่องนี้มาบ้าง และเคยลองใช้หอกแทงปลา ปลาในร่องน้ำหนาแน่น โอกาสแทงปลาได้สูงมาก
นอกจากนี้ตั้งแต่เด็กร่างกายฉันแข็งแรงกว่าคนอื่น ไอ้จู๋ของฉันใหญ่กว่าผู้ชายทั่วไป แม้ฉันจะมีตำแหน่งไม่สูงในบริษัท แต่ฉันได้รับความชื่นชอบจากผู้หญิงง่ายมาก ทุกครั้งที่มีเซ็กส์ ร่างกายและไอ้จู๋ของฉันทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นคลั่งไคล้
จริงๆ แล้วการเอาตัวรอดบนเกาะร้าง อาหารที่หาได้ง่ายที่สุดคือผลไม้หรือมะพร้าว แต่ริมหาดนี้ไม่มีต้นมะพร้าว ต้องเข้าไปหาในป่าทึบ
แต่แค่อยู่ริมทะเล ฉันก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าในป่าทึบแล้ว เสียงที่ดุร้ายมาก ตอนนี้ฉันกำลังหิว ถ้าเข้าป่าโดยไม่ระมัดระวัง อาจเจอภัยได้ การแทงปลาจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
พลอยชมพูก็ไม่เข้าป่าเหมือนกัน คงคิดเหมือนฉัน เธอกลัว เพราะกลัวจึงช่วยฉัน
"อย่าเสียเวลาเปล่าเลย ฉันเพิ่งลองมา จับปลาไม่ได้หรอก ปลามันลื่น ทุกครั้งที่จะจับได้ มันก็หนีไป" พลอยชมพูหัวเราะดูถูกแล้วเล่าประสบการณ์ของตัวเอง เห็นได้ว่าเธอก็รู้ความสำคัญของอาหาร และเคยพยายามหาอาหารมาแล้ว แต่ล้มเหลว
ฉันไม่โต้แย้ง ผู้หญิงเหม็นคนนี้ดูเหมือนลืมอันตรายที่อยู่ตรงหน้า กลับมาพูดจาเย่อหยิ่งอีกครั้ง การโต้แย้งแก้ปัญหาไม่ได้ ฉันรู้ว่าเธอดูถูกฉัน เพราะแบบนี้แหละ ต้องใช้ความจริงพูด
ฉันเชื่อว่าเมื่อฉันจับปลาได้ เธอจะเก็บความเย่อหยิ่ง และหลังจากนั้นจะกลายเป็นสุนัขตัวเล็กที่โบกหางเอาใจฉันเพื่ออาหาร
ตอนนั้น ฉันจะให้เธอลิ้มไอ้จู๋ของฉันก่อน
ฮิส คิดถึงเธอคุกเข่าต่อหน้าฉัน กลืนไอ้จู๋ของฉัน ใจฉันก็สบายขึ้นมาก
เดินไปที่ร่องน้ำ ฉันเลือกตำแหน่งที่เหมาะสมอย่างระมัดระวัง
พลอยชมพูเห็นฉันไม่ตอบโต้ ก็หน้าโกรธ อารมณ์ไม่ดี ริมฝีปากอวบขยับไปมา เห็นได้ชัดว่ากำลังด่าฉัน
แต่เธอไม่กล้าตะคอกฉันเสียงดังเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอกลัวฉันจะระเบิดขึ้นมาทำร้ายเธอ
จริงๆ แล้วตอนช่วยฉัน เธอลังเลนานมาก แต่สัตว์ป่าน่ากลัวกว่าคน ฉันยังเป็นคนที่เธอรู้จัก เป็นลูกน้องของเธอ ความกลัวที่เธอมีต่อฉันย่อมน้อยกว่าความกลัวสัตว์ป่า
ถึงจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริง จะโหดร้ายกว่าถูกสัตว์ป่าฉีกกินได้หรือ? นี่คือความคิดของเธอ
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ฉันไม่รอช้าอีก เริ่มแทงปลา คนมีประสบการณ์จะดูจากคลื่นน้ำและฟองอากาศในน้ำ เพื่อตัดสินชนิด ขนาด ทิศทาง และความลึกของปลา แล้วจึงลงมือ
ประสบการณ์ของฉันไม่มากนัก แต่โชคดีที่ในอ่าวมีปลาเยอะ ลองหลายครั้งก็ต้องสำเร็จ
ครั้งแรก ฉันกลับมามือเปล่า
บนใบหน้าสวยของพลอยชมพู ท่าทีดูถูกชัดเจนขึ้น เธอแม้กระทั่งดีใจ เพราะถ้าฉันทำสิ่งที่เธอทำไม่ได้ เธอจะรู้สึกขายหน้า
ฉันไม่หมดความอดทน สังเกตการณ์อย่างใจเย็นแล้วลงมือครั้งที่สอง ครั้งนี้ใกล้สำเร็จมาก ฉันเห็นชัดว่าหอกง่ายๆ ของฉันทำร้ายปลาได้แล้ว แค่ไม่สำเร็จเท่านั้น
นี่ทำให้ฉันเห็นความหวัง ฉันแม้กระทั่งเห็นเลือดไหลออกมาจากปลาที่บาดเจ็บ แต่ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะลงมืออีก สองครั้งติดต่อกันทำให้ปลาในน้ำตกใจ ฉันต้องรอ รอโอกาสที่เหมาะสม
ลมทะเลพัด ใจฉันร้อนรน พลอยชมพูกลับรู้สึกหนาว ในที่สุดก็รู้ตัวไปหาเสื้อผ้าขาดๆ มาห่มตัว
ถ้าฉันยังมองเธออยู่ คงเสียดายมาก เพราะเธอทำแบบนี้ ปิดบังส่วนสวยๆ หลายจุดของร่างกาย
เห็นฉันหยุดเคลื่อนไหว พลอยชมพูรีบออกมาเยาะเย้ย
"อย่าเสียแรงเปล่าเลย เธอจับปลาไม่ได้หรอก มีเวลา ไปคิดดีกว่าว่าเราจะผ่านคืนนี้ยังไง คืนบนเกาะนี้หนาวมากนะ" น้ำเสียงเธอมีทั้งการเยาะเย้ยและความใจร้อน เธอเห็นได้ชัดว่าตระหนักถึงอันตราย คืนบนเกาะไม่ได้มีแค่ความหนาว สัตว์ป่าหลายชนิดออกหาอาหารตอนกลางคืน
ตอนนั้นจะอันตรายกว่านี้
แต่เรื่องเหล่านี้ ฉันวางแผนไว้แล้ว แต่ฉันจะไม่บอกเธอตอนนี้ ปล่อยให้เธอรู้สึกกลัวบ้าง จะทำให้เธอเก็บความเย่อหยิ่งน่าขยะแขยงนั้นได้
ครั้งที่สาม เมื่อได้โอกาส ฉันลงมืออีกครั้ง หอกในมือแทงลงไปในน้ำอย่างแม่นยำ ครั้งนี้สำเร็จแล้ว หอกกลับมาพร้อมปลาทะเลหนักสิบกิโลกรัมที่ปลายโลหะ
เป็นปลาเก๋า ฉันดีใจมาก และรู้จักชนิดปลานี้ได้เร็ว นี่คือปลาทะเลที่กินได้ ชอบที่อุ่นไม่ชอบความเย็น เลยมักอยู่ในน้ำตื้น
แน่นอน การแทงปลาเก๋าได้ถือว่าโชคดีมาก เทพธิดาแห่งโชคลาภอยู่ข้างฉัน
ฉันอารมณ์ดีมาก
แม้กระทั่งเสียงกรีดร้องของพลอยชมพู ก็ไม่รู้สึกแสบหู กลับรู้สึกตลกขบขัน
"อ๊ะ พระเจ้า เป็นไปได้ยังไง เธอจับปลาได้จริงๆ"
"เป็นไปได้ยังไง เธอจับปลาได้ยังไง?"
"เธอจับปลาได้ หมายความว่าต่อไปเราจะไม่ขาดอาหาร" พลอยชมพูแรกเชื่อไม่ได้ แล้วก็อึดอัด หลังจากนั้นเมื่อตระหนักได้ ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
ตอนนี้เธอเห็นได้ชัดว่าถือผลงานของฉันเป็นผลงานของเราร่วมกัน
และฉันต้องแก้ไขความคิดผิดๆ นี้ของเธอ
"ฉันไม่ขาดอาหาร ไม่ใช่เรา"
