บทที่ 3: จับปลา

ขณะที่ฉันกำลังคิดว่าควรจะลงไปจับปลาในทะเลหรือไม่ พลอยชมพูก็คลำหาถุงเล็กๆ เปียกชื้นออกมาจากหาดทรายข้างหลัง

ก่อนที่ฉันจะสงสัยต่อไป เธอก็หยิบขนมปังที่เยินยับและชื้นๆ ออกมาจากถุง

มีขนมปังด้วยเหรอ?

ฉันรู้สึกดีใจแต่ก็เศร้าตามมา แม้จะมีก็คงไม่มากนัก ขนมปังในมือของพลอยชมพูน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนเกาะนี้

สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกละอายคือ เมื่อเห็นขนมปัง ฉันกลืนน้ำลาย ความหิวก็ทวีความรุนแรงขึ้น

"ถ้าอยากกิน ฉันแบ่งให้ได้นะ" พลอยชมพูสังเกตเห็นฉันหิว เธอหักขนมปังชิ้นเล็กๆ ส่งให้ฉัน

เป็นชิ้นเล็กมากๆ จริงๆ แต่ฉันรู้ว่าเธอใจดีมากแล้ว

เห็นได้ชัดว่าแม้เธอจะระแวงฉัน แต่ก็ยังเห็นคุณค่าของฉันในฐานะเพื่อนร่วมทาง เธอช่วยฉันเพราะถ้าฉันตาย บนเกาะนี้จะเหลือแค่เธอคนเดียว เธอคงกลัวที่จะอยู่คนเดียว

นี่อาจเป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึ่ง แต่มันก็มีน้ำหนัก

พลอยชมพูมองขนมปังที่ส่งให้ฉันด้วยความอาลัย ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่อยากให้เหมือนกัน ฉันยิ้มให้เธอแล้วผลักขนมปังกลับไป

ขนมปังแก้หิวได้แค่ชั่วคราว ฉันรู้ว่าฉันต้องหาอาหารเอง และฉันต้องลองหาอาหารด้วยตัวเอง

"เธอไม่เอาเหรอ?"

พลอยชมพูมองฉันด้วยความงุนงง

"เธอต้องการมากกว่า" ฉันยิ้ม แล้วไปหากิ่งไผ่ที่จากในป่า จากนั้นใช้เศษโลหะที่เก็บมาก่อนหน้านี้และผ้าขาดๆ ทำหอกจับปลา

ตอนเดินไปมา ฉันได้สำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้ว ริมหาดมีร่องน้ำตื้นๆ ในร่องน้ำมีปลา แต่การจับปลาด้วยมือเปล่านั้นยากมาก มีหอกจะดีกว่า

ฉันชอบการเอาตัวรอดบนเกาะร้าง เคยศึกษาเรื่องนี้มาบ้าง และเคยลองใช้หอกแทงปลา ปลาในร่องน้ำหนาแน่น โอกาสจับปลาได้สูงมาก

ตั้งแต่เด็กร่างกายฉันแข็งแรงกว่าคนอื่น ไอ้จู๋ของฉันใหญ่กว่าผู้ชายทั่วไป แม้ฉันจะมีตำแหน่งไม่สูงในบริษัท แต่ฉันได้รับความชื่นชอบจากผู้หญิงง่ายมาก ทุกครั้งที่มีเซ็กส์ ร่างกายและไอ้จู๋ของฉันทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นคลั่งไคล้

จริงๆ แล้วการเอาตัวรอดบนเกาะร้าง อาหารที่หาได้ง่ายที่สุดคือผลไม้หรือมะพร้าว แต่ริมหาดนี้ไม่มีต้นมะพร้าว ต้องเข้าไปหาในป่าทึบ

แต่แค่ยืนอยู่ตรงนี้ ฉันก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าในป่าแล้ว เสียงน่ากลัวมาก ตอนนี้ฉันกำลังหิว ถ้าเข้าป่าไปตอนนี้อาจตายได้ การจับปลาจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

พลอยชมพูก็ไม่กล้าเข้าป่าเหมือนกัน คงคิดเหมือนฉัน เธอกลัว เพราะเธอกลัวเธอจึงช่วยฉัน

"อย่าเสียเวลาเปล่าเลย ฉันเพิ่งลองมา จับปลาไม่ได้หรอก ปลามันลื่น ทุกครั้งที่จะจับได้ มันก็หนีไป" พลอยชมพูหัวเราะดูถูกแล้วเล่าประสบการณ์ของตัวเอง เห็นได้ว่าเธอก็พยายามหาอาหารเหมือนกันแต่ไม่สำเร็จ

ฉันก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนลืมว่าตัวเองกำลังเผชิญกับอะไร เถียงไปก็คงไม่ได้ประโยชน์ แสดงให้เธอเห็นเลยดีกว่า

ถ้าเธอจับปลาได้ เธอคงคุยโวโอ้อวดเป็นแน่ และคงพูดจาถากถางฉันไม่หยุด

แค่จินตนาการถึงตอนที่เธอคุกเข่าต่อหน้าฉัน ก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง

เดินไปที่ร่องน้ำ และพยายามเลือกตำแหน่งที่เหมาะสม

พลอยชมพูเห็นฉันไม่ตอบโต้ เธอก็ทำหน้าโกรธ ทำปากขมุบขมิบ เห็นได้ชัดว่ากำลังด่าฉัน

แต่เธอไม่กล้าตะคอกฉันใส่ฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอกลัวฉันจะตอบโต้เธอ

จริงๆ แล้วตอนช่วยฉัน เธอลังเลนานมาก แต่สัตว์ป่าน่ากลัวกว่ามาก ฉันยังเป็นคนรู้จักของเธอ เป็นลูกน้องของเธอ แต่เธอกลัววัตว์ป่ามากกว่า

ถึงจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริง จะแย่ไปกว่าการกว่าถูกสัตว์ป่าฉีกกินได้หรือ? เธอคงคิดแบบนี้

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ฉันไม่รอช้า เริ่มหาปลา คนจับปลาเก่งๆจะดูจากคลื่นน้ำและฟองอากาศในน้ำ เพื่อดูชนิด ขนาด ทิศทาง และความลึกที่ปลาอยู่ แล้วค่อยลงมือ

แต่ฉันไม่ค่อยมีประสบการณ์ แต่โชคดีที่ในน้ำมีปลาเยอะ ลองหลายครั้งก็ต้องสำเร็จ

ครั้งแรก ฉันกลับมามือเปล่า

ใบหน้าของพลอยชมพูดูถูกฉันชัดเจน ลึกๆในใจคงจะรู้สึกดีใจที่ฉันล้มเหลว

แต่ฉันไม่ยอมแพ้ รออย่างใจเย็นแล้วลงมืออีกครั้ง ครั้งนี้เกือบจะได้แล้ว เห็นได้ชัดว่าหอกที่ฉันทำขึ้นมาเองก็ใช้การได้ เหลือแต่ก็ฝีมือเท่านั้น

ฉันยังไม่หมดหวัง แต่ตอนนี้ต้องรอเวลาและโอกาสเท่านั้น

สายลมพัดผ่าน ใจฉันรู้สึกร้อนรน พลอยชมพูกลับรู้สึกหนาว เธอเลยไปหาผ้าขาดๆมาห่มตัวไว้

ฉันมองเธออยู่ รู้สึกเสียดายที่เธอปิดบังเรือนร่างอันงดงามของเธอ

พอฉันไม่ได้หาปลาต่อ พลอยชมพูก็พูดเยาะเย้ยออกมา

"อย่าเสียแรงเปล่าเลย เธอจับปลาไม่ได้หรอก เอาเวลา ไปคิดดีกว่าว่าเราจะผ่านคืนนี้ยังไง กลางคืนบนเกาะนี้หนาวมากนะ" น้ำเสียงเธอมีทั้งการเยาะเย้ยและความร้อนใจ เธอเห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกกลัว คืนบนเกาะไม่ได้มีแค่ความหนาว สัตว์ป่าหลายชนิดก็ออกหาอาหารตอนกลางคืน

ตอนนั้นจะอันตรายกว่านี้

แต่ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว จะไม่บอกเธอตอนนี้ ปล่อยให้เธอรู้สึกกลัวบ้าง จะได้ลดความเย่อหยิ่งของเธอได้

ครั้งที่สาม เมื่อได้โอกาส ฉันลงมืออีกครั้ง หอกในมือแทงลงไปในน้ำอย่างแม่นยำ ครั้งนี้สำเร็จแล้ว หอกกลับมาพร้อมปลาทะเลหนักสิบกิโลกรัม

เป็นปลาเก๋า ฉันดีใจมาก และรู้จักชนิดปลานี้ นี่คือปลาทะเลที่กินได้ ชอบที่อุ่นไม่ชอบความเย็น เลยมักอยู่ในน้ำตื้น

แน่นอน การแทงปลาเก๋าได้ถือว่าโชคดีมาก พระเจ้าช่วยฉันแน่ๆ

ฉันอารมณ์ดีมาก

แม้กระทั่งเสียงกรีดร้องของพลอยชมพู ก็ไม่รู้สึกแสบหู กลับรู้สึกตลกขบขัน

"อ๊ะ พระเจ้า เป็นไปได้ยังไง เธอจับปลาได้จริงๆ"

"เป็นไปได้ยังไง เธอจับปลาได้ยังไง?"

"เธอจับปลาได้ หมายความว่าต่อไปเราจะมีอาหารกิน" พลอยชมพูตอนแรกไม่เชื่อ แต่พอเห็นแบบนี้ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

ฉันอยากจะแก้ไขคำพูดเธอสักหน่อย

"ฉันจะมีอาหารกิน ไม่ใช่เรา"