บทที่ 34: พายุฝนโหมกระหน่ำ

ฉันหัวเราะอย่างสนุกสนานในอุโมงค์ใต้ดิน เสียงหัวเราะของฉันดังผ่านปากอุโมงค์ไปถึงหูของสุชาดาและพวกเธอ พวกเธอได้ยินความยินดีของฉัน เลยคิดว่าสมพงษ์ตกลงไปตายแล้ว

ทุกคนเลยดีใจกันมาก

ฉันไม่ได้ใช้ไผ่ปีนกลับขึ้นไปต่อ แต่เลือกที่จะออกไปทางทางออกที่สมพงษ์หนีไป ฉันคิดอยู่ว่าถ้าหาร่องรอยของไอ้นั่นเจอ ฉันจะต้องฆ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ