บทที่ 39 ตอนพิเศษ 2 ใจอ่อน

ตอนพิเศษ 2 ใจอ่อน

“ค่อย ๆ เดินนะพัทธ์”

“ผมรู้แล้ว นี่ก็เดินช้า ๆ ไม่ได้วิ่งสักหน่อย” น้ำเสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ เมื่อพฤกษ์เอาแต่เกาะแขนอยู่ไม่ห่างราวกับเป็นผู้ป่วยเสียอย่างนั้น

“ก็รู้แล้ว พี่ก็แค่เป็นห่วง เดี๋ยวจะล้มเอา” สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองเปลี่ยนไปได้สักพักใหญ่แล้ว จึงไม่ได้ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ