บทที่ 43 คนของเวคีน

เราสองคนนั่งกินมาม่ากันอยู่อยู่สักพักมีคุยเล่นกันปกติส่วนมากมีแต่ฉันกวนตีน ก็แล้วไงนิสัยเลิกกวนมันห้ามไม่ได้ปะว้า

ฉันยังเคืองกับรอยบนหน้าพี่แกไม่หายแต่ก็ยังไม่กล้าถามคือมันอาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวที่ฉันไม่ควรสาระแนอะ เห้อ ฉันเป็นห่วงพี่เขาจัง

"ฝนเริ่มรินๆแล้วกลับเถอะ"พี่เวคีนชวนฉันหลังจากที่เอาขยะไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ