บทที่ 12 ร้างลา ตอนที่ 4

“หงส์...” อดัมผละร่างเล็กออกจากแผงอกเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความชื้นบนเสื้อที่ซึมเข้าถึงผิวเนื้อ น้ำตาของหล่อน... ซึมลึกกัดกร่อนผ่านผืนผ้าลงกรีดหัวใจ

ใบหน้าที่อาบเปื้อนน้ำตาฉายแววเจ็บปวดมากกว่าเสียใจ และหนึ่งในคนที่กรีดความรู้สึกของหล่อนให้เป็นรอยแผลที่รักษาไม่หายก็คือเขาเอง

“แบ่งปันความทุกข์ในใจคุณมาให้ผมนะหงส์ ผมยินดีรับมันไว้เอง”

กลีบปากบางสั่นระริก น้ำตาท่วมลงมาเปรอะพวงแก้มขาวเนียนให้มีมลทินมัวหมอง หล่อนสบสายตาคมกล้า แลเห็นความเจ็บช้ำในแววตานั้นเมื่อหล่อนร้องไห้...

“...” ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใช้ริมฝีปากหยักหนาทาบลงบนแก้มขาวที่เปื้อนน้ำตา จูบซับความเจ็บช้ำของหล่อนอยากช่วยบรรเทาความรู้สึกเลวร้าย แล้วค่อย ๆ มอบจุมพิตประกบกลีบปากที่ยังคงสั่นเพราะแรงสะอื้นไหว

เขาจูบเบา ๆ แล้วละออก ใช้สองมือลูบเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด บ่งบอกให้รู้ว่ามีความรู้สึกมากมายที่ต้องการการชะล้าง

“...” ชายหนุ่มแนบใบหน้าคลอเคลียอยู่ไม่ห่างกัน มอบจูบอ่อนโยนให้ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่ออีกฝ่ายนิ่งเฉยยอมรับสัมผัสแต่โดยดี

ด้านนอกนั้นพายัพกับพิรเดชยังคงปรึกษากันเรื่องโครงการอย่างออกรส

ด้านในซอกของมุมชั้นวางหนังสือก็กำลังแลกจูบกันอย่างออกรสไม่แพ้กัน

“อืม...” กึก! ร่างเล็กถูกดันจนช่วงสะโพกชนกับโต๊ะหนังสืออีกครั้ง อารมณ์ของอดัมดูจะร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่ของเขาลากไล้ไปตามเนื้อตัวของหล่อนในชุดเดรส

ลลินดาเริ่มมีสติ...

“ไม่ได้นะ... นี่คุณจะทำบ้าอะไร...” น้ำเสียงของหล่อนสั่นพร่าพอ ๆ กับความรู้สึก สีหน้าตกใจ... ดวงตากลมมีหยาดน้ำเอ่อคลอหน่วยเบิกกว้าง

“สนใจอะไรล่ะ”

“อย่ามาฉวยโอกาสกับฉันนะ”

“ผมต้องการคุณหงส์... มองตาผม มีแต่ผมเท่านั้นที่ทำให้คุณลืมเขา ลืมสิ่งที่เขาทำเลว ๆ ไว้กับคุณได้”

“ฉันไม่ต้องการ...” หล่อนปฏิเสธพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ สามีของหล่อนอยู่ด้านนอกนั่น... ผู้ชายคนนี้ช่างไม่มีจิตสำนึกเอาเสียเลย ต่อให้เรื่องหย่าจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ในวันข้างหน้า แต่เรื่องที่อดัมคิดจะทำมันก็ผิดและไม่ควรเกิดขึ้นอยู่ดี

“คุณต้องการที่รัก... อย่าปฏิเสธเลย” แล้วเขาก็รุกเข้าหาอีกครั้งทันที ใช้มือสองข้างจับไปบนโต๊ะคร่อมร่างหล่อนเอาไว้แล้วแนบใบหน้าเข้าหาอีกครั้ง กรงแขน... บังคับไม่ให้หล่อนสามารถขยับหนีออกไปได้ หญิงสาวเบี่ยงใบหน้าหลบ แต่อดัมก็รุกตามติดจนฉกเอาจุมพิตหวาน ๆ จากหล่อนได้อีกครั้ง

เสียงทุ้มแผ่วเบาเอ่ยปลอบทุกขณะจิตที่ขยับกาย ผู้ชายด้านนอก... ทำให้หล่อนเจ็บปวดเจียนตาย แต่เขา... จะชดเชยให้ด้วยความสุขสมอิ่มเอม

ชุดเดรสสวยถูกถลกขึ้นเหนือสะโพกผาย มือข้างหนึ่งละจากโต๊ะมาคลึงเคล้นเนื้อแน่นนุ่มหยุ่น ใบหน้าสากยังคงแนบทับประกบจูบดูดดื่ม สอดลิ้นล้ำลึกกวาดต้อนให้หล่อนสนองตอบ

ลลินดาเหมือนต้องมนตร์สะกด... ทั้งที่ไม่ใช่เวลาคล้อยตามผู้ชายแปลกหน้า แต่หล่อนก็ไม่อาจปฏิเสธเขาได้ ช่างน่าละอายยิ่งนัก หล่อนก่นด่าสาปแช่งสัตตบงกชและพิรเดชอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันฐานเล่นชู้กันทั้งที่หล่อนยังนอนกอดทะเบียนสมรส

แล้วหล่อนล่ะ... กำลังทำอะไรอยู่ในห้องที่ถูกกั้นเอาไว้แคบ ๆ สำหรับอ่านหนังสือกับผู้ชายที่เคยฝากรอยตราเอาไว้ในอดีต โดยมี... สามีนั่งทำงานด้วยความเคร่งเครียดอยู่ด้านนอก ระยะห่างไม่ถึงสองเมตร เพียงแต่มีตู้ไม้ใบใหญ่กั้นสายตาอยู่เท่านั้น

“ดามพ์... คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ เลวที่สุด...”

“ผมอยากชวนคุณทำเลว... ให้สมกับที่เขาก็เลวกับคุณก่อน”

“คุณเห็นแก่ตัว ปล่อย...”

“เปล่าเลยหงส์... ถ้าต้องปล่อยให้คุณกลับไปถูกไอ้หมอนั่นทำร้ายอีก ผมไม่ยอมอีกแล้ว”

“อืม... บอกให้... ปล่อยไงอดัม อา... ดามพ์ปล่อยฉัน” เสียงเล็กสั่นพร่า สัมผัสของอดัมเนิบนาบแต่หนักหน่วงทั้งมือและอุ้งปากของเขาไม่เคยว่างเว้นจากการสำรวจไปตามเรือนร่างระหง

“ตะโกนสิ... เรียกให้เขาเข้ามาช่วยคุณสิ ถ้าต้องการเขามากกว่าผม” ชายหนุ่มเอ่ยปากท้าทาย หากลลินดาจะเลือกอย่างที่เขาประชดประชันไปจริง ๆ ก็คงต้องถึงคราวแตกหักลาขาดกันในวันนี้แหละ

“...” ลลินดามองสีหน้าเคร่งขรึมของอดัม เขาหยุดสัมผัสทุกอย่างและมองหล่อนนิ่ง หญิงสาวได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่ในแผงอกล่ำสันนั้น ลมหายใจหอบร้อนผ่าวคลอเคลียอยู่ตรงดวงหน้าหวานซับสีเลือด

หล่อนกำลังถูกเขาร่ายมนตร์สะกด...

หญิงสาวหายใจหอบหลังชนโต๊ะและมีกรงแขนของอดัมค้ำกั้นเอาไว้ หล่อนหันไปมองพิรเดชผ่านช่องชั้นวางหนังสือช่องหนึ่งซึ่งมีที่ว่างทำให้เห็นกิริยาของชายหนุ่ม ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาดูเคร่งเครียดขณะพูดคุยกับพายัพ

แต่... ทำไมดวงตานั้นถึงไม่มีวี่แววของความเสียใจเลย ทั้ง ๆ ที่หล่อนก็จากมาหลายวันแล้วตั้งแต่มีปัญหากัน หรือจะเป็นไปได้ไหมว่าชายหนุ่มกับสัตตบงกชยังคงลักลอบสานสัมพันธ์กันลับหลังหล่อนไม่เลิก อย่างที่อ้อนโทรฯ มารายงานมารดาว่าเคยพากันไปส่งโรงพยาบาล ดูแลห่วงใยกันอย่างดี

เวลาเพียงไม่ถึงเดือน... สามีที่หล่อนหวังใช้ชีวิตคู่ไปชั่วนิรันดร์ได้แปรเปลี่ยนไปสิ้นแล้วอย่างนั้นเหรอ

“ฉัน...” ริมฝีปากบางกระจับยังคงสั่นเทา หล่อนหลับตาไม่มองภาพนั้นให้ปวดใจอีก แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นทาง ภาพบนเตียงนอนของสัตตบงกชในวันนั้นมันหลอกหลอนเหมือนฝันร้ายที่ฝังเป็นตราบาปไม่อาจลืมได้สักที

“ลืมทุกอย่างซะ...” ชายหนุ่มก้มลงจูบกลีบปากเย้ายวนนั้นอีกครั้ง คลึงเคล้าแผ่วผิวเนิบช้า สองมือยกขึ้นมาประคองแก้มขาวเปื้อนน้ำตา ปาดเช็ดและพรมจูบเหมือนที่ทำในครั้งแรกอย่างถนอม

ลลินดาไม่มีอาการต่อต้านอีกเลย... อาจเพราะหล่อนตรอมใจจนอ่อนแรงล้ากำลังเต็มที่ หากอ้อมกอดนี้ยินดีจะเปิดรับให้พักพิงอิงแอบ หล่อนก็คล้อยตาม เพราะความรู้สึกที่พังพินาศย่อมถูกชักนำได้ง่ายดายเสมอ

ดวงตากลมโตชื้นหยาดน้ำตาหลับพริ้ม... อดัมบดจูบนัวเนียหนักหน่วงขึ้น สอดเรียวลิ้นร้ายล้วงลึกสำรวจความหอมหวานในโพรงปากอุ่นหอมระรวยราวกับได้บรรเทาความคิดถึงโหยหาตั้งแต่ในอดีตถึงปัจจุบันด้วยจุมพิตพิศวาสนี้...

“อืม...” ชายกระโปรงที่ถูกถลก บัดนี้ชายหนุ่มได้ใช้มือรั้งจนไปกองอยู่ตรงสะเอวคอดกิ่วเสียแล้ว ร่างใหญ่ขยับเข้าประชิดละมือข้างหนึ่งมาลูบตรงด้านหน้าขาของหญิงสาว หล่อนเกร็งตัวถอย... แต่โต๊ะก็ตรึงเอาไว้ไม่ให้ไปไหนพ้น

เนินตรงระหว่างขายังมีชั้นในตัวจิ๋วป้องกันเอาไว้ แต่ไม่ระคายมือใหญ่ เขาวางมือไปยังสวนตรงนั้นแล้วลากแผ่วเบา ก่อนจะใช้ก้านนิ้วกรีดลงไปตามร่องผ่านเนื้อผ้า...

“อื้อ!” หล่อนสะดุ้งแข็งขืนศีรษะออกจากจุมพิตร้ายกาจ แต่อีกมือหนึ่งของอดัมก็รั้งกดเอาไว้ เขาละลาบละล้วงนัวเนียอยู่อย่างนั้นไม่ยอมให้หญิงสาวเป็นอิสระ เสียงครางทุ้มในลำคอครวญประหนึ่งจะขาดใจ ความหอมหวานในกลิ่นสาวกำลังครอบงำให้เขาเจ็บปวดเกินใจจะอดทน

ริมฝีปากหนาขบเม้มกลีบปากบางเฉียบจนเจ่อช้ำ... ดูดดึงซ้ำ ๆ ราวกับกระหายในรสรักเอาหนักหนา ส่วนมือใหญ่ก็ขยับขยำคลึงส่วนกลางลำตัวไปตามอารมณ์ที่ร้อนรุ่มขึ้นทุกขณะจิต กดนิ้วร้ายให้ล้ำลึกแล้วกรีดกรายเชื่องช้าสร้างความคุ้นเคย

ความชื้นในกายของลลินดาซึมผ่านผิวผ้าบางเฉียบให้บุรุษหนุ่มได้สัมผัส เขาครางกระหยิ่มในใจ แล้วละมือออกปลดปล่อยหล่อนจากพันธนาการจุมพิตดูดดื่ม

“...” หญิงสาวหอบหายใจถี่กระเส่า... เหมือนถูกสูบเอาวิญญาณเหลือทิ้งเอาไว้แต่ร่างที่อ่อนยวบไปทั้งตัว อดัมดันตัวเข้าหาจนชิดสนิทกัน กลืนน้ำลายลงคอเฮือกกับสีหน้าเคลิ้มหวานของลลินดา

หล่อนยังคงหลับตาพริ้ม หายใจเป็นจังหวะหนักหน่วงจนทรวงอกอวบที่อยู่ภายใต้ชุดเดรสสั่นกระเพื่อมไหว สาดสั่นหัวใจของเขาให้ยิ่งสูบฉีดเลือดหนุ่มให้แล่นพล่านไปทั้งตัว

“ดามพ์... อือ...”

“ชู่ว... อย่าเอ็ดไปทูนหัว เราแค่จะมีความสุขกัน คุณคิดถึงแต่ผมก็พอ” เสียงแผ่วร้องห้ามเมื่อหญิงสาวเผลอส่งเสียงครวญออกมาด้วยความซาบซ่าน เมื่อเขารั้งขอบชั้นในลงเล็กน้อยแล้วสอดนิ้วเข้าหาด้านใน สายตาคมเข้มหิวหื่นจดจ้องแต่ใบหน้าซับสีเลือดซึ่งยังคงหลับตาพริ้มแล้วเผยอปากเล็กน้อย ก่อนจะเม้มเข้าหากันในขณะที่กลั้นหายใจชะงัก เมื่อเขาควานลากนิ้วร้ายซุกเข้าสู่ร่องเนื้ออุ่นชื้นลึกกว่าเก่า

“อา... หงส์ คุณยังสวยงามเสมอสำหรับผม” ศีลธรรมขาดสะบั้นไปตั้งนานแล้วสำหรับอดัม เพียงได้รู้ข่าวการนอกใจอย่างน่าสมเพชของสามีหญิงสาว เขาก็ไม่เคยคิดว่าหล่อนมีพันธะใด ๆ มาตั้งแต่ต้น และยิ่งดารินเปิดทางสะดวกให้ เขาก็ยิ่งฮึกเหิมที่จะเข้ามาเป็นผู้ดูแลรักษาแผลใจให้ด้วยความยินดี

“อืม... แค่นิ้วยังแน่นได้ขนาดนี้” เรียวนิ้วร้ายค่อย ๆ กดแทรกสู่ภายในที่ฉ่ำชื้นและร้อนผ่าว ทว่ายังคงตอดรัดแน่นเสียจนเขาอดที่จะให้คำนิยามอย่างชื่นชมไม่ได้

“อึก!!” ร่างเล็กสะดุ้งไหว... เมื่อสิ่งแปลกปลอมที่คืบคลานอยู่ในกายหล่อนนั้นรุกล้ำจนสุดปลายทางเสน่หา แล้วยังขยับเร้าเร่งจนหล่อนหลงเคลิ้มอย่างน่าละอาย

การมีชู้ไม่อยู่ในจิตสำนึกแม้แต่น้อยก่อนหน้านี้ แต่ใครจะทำไมล่ะ... ในเมื่อความเจ็บปวดที่ก่อเกิดขึ้นมันก็ถาโถมมาจากการนอกกายนอกใจไม่ใช่เหรอ...

แม้ยังถือทะเบียนสมรสอยู่ในมือ... แต่ใจมันไม่สามารถกลับไปสมัครสมานรอยร้าวที่เกิดขึ้นได้อีกแล้ว เพราะถูกคนที่รักร่วมมือกันปักมีดเสียบลึกเกินเยียวยา

หลังจากวันนี้ไป หล่อนจะปลดอดีตทิ้งให้สิ้นซาก หาทางบรรเทาความเจ็บปวดให้หายดีโดยเร็วที่สุด และเดินหน้าสู่วันใหม่ที่จะไม่มีเขา... อีกต่อไปแล้ว

“อืม...” ลลินดาไม่เคยนึกฝันว่าตนเองจะง่ายต่อเรื่องบาปหนาเช่นนี้ ยิ่งมันเกิดขึ้นกับอดัม... ชายหนุ่มผู้เคยฉวยโอกาสข่มเหงหล่อนจนสูญสิ้นแรกสาว แต่เมื่อถูกสัมผัสอย่างลึกซึ้ง ใจของหล่อน... กลับเปิดรับเขาอย่างผู้หญิงชั่วช้าไร้ยางอาย

อดัมเป็นนักฉกฉวยโอกาสที่ร้ายกาจเสมอ หล่อนรู้ว่าเขารอ... และพร้อมตะครุบเหยื่ออย่างหล่อนทุกเมื่อ ในยามที่มีช่องว่างเอนเอียงเอื้อต่อการลงมือ

แต่ที่ยอมใจก็คือ... เขาอดทนรอมานานแสนนานมากเหลือเกิน