บทที่ 21 วังวนน้ำตา ตอนที่ 1

5.00 น.

เวลาย่ำรุ่งของอีกวันก็มาเยือน แต่ความมืดยังคงปกคลุมทั่วผืนฟ้า แสงสว่างเรืองรองของอโณทัยยังไม่ทอดทอฉายส่องขึ้นมาให้เห็น ร่างใหญ่หลับทั้งที่ยังนั่งพิงกำแพงแล้วซบใบหน้าลงบนแขนที่พาดวางบนหัวเข่า ความอ่อนเพลียและอาการง่วงงันขับกล่อมสู่นิทราโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่ง...

“อุ๊บ!!!” พึ่บ!! ตึง ๆ ๆ ๆ!

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ