บทที่ 18 บทที่ 17 : เฉาก๊วยชากังราว หรือจะสู้เฉาก๊วยของสองเรา

“ไม่ต้อง กินเองได้”

“เจ้ากลัวพี่กินไม่ถูกวิธี เดี๋ยวมันจะไม่อร่อยเอาน้า”

เสียงหยอกล้อเหมือนพูดเล่น แต่หากพี่วาโยยอมให้เขาป้อน เจ้าขาคนนี้ก็ไม่คิดขัดใจ

“นั่งเงียบ ๆ สักนาทีสิ พูดมาก”

ฝ่ามือหนายกขึ้นผลักไปที่หน้าผากมนเบา ๆ เมื่อเห็นแววตาทะเล้นที่มองมายังตน วาโยก้มลงมองขนมหวานตรงหน้าอีกครั้ง ก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ