บทที่ 22 บทที่ 21 : อยุธยาหวานเจี๊ยบ

“ถึงแล้วเจ้า ตื่นมาดูวัดได้แล้ว”

วาโยหันไปเรียกคนข้าง ๆ ที่นอนหลับไปทั้งที่ในมือยังถือขนมเอาไว้อย่างนั้น

“อื้อ ถึงแล้วเหรอครับ”

จากที่ตั้งใจจะช่วยพี่วาโยดูทาง แต่พอกินขนมเยอะไปหน่อย หนังตาเลยตึง เขาพยายามฝืนถ่างตาไว้แล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน

“ถึงแล้ว อยากปั่นจักรยานไม่ใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ