บทที่ 111 บทส่งท้าย3

หยาดน้ำฉ่ำเยิ้มอาบไล้ลำเอ็นซ้ำช่องทางคับแคบนั้นยังตอดรัดหนุบหนับทำเอาชายหนุ่มเจียดคลั่งแต่เขายังต้องฝืนประคองตัวเองไม่ให้กลายเป็นสัตว์ป่ากระโจนจ้วงบุกทะลวงในห้วงอารมณ์อันแสนหวาม

“ท่าน...ขยับเถิด”

“เจ้าไหวแล้วหรือ”

“อื้อ...” นางพยักหน้ารับ ใบหน้างามแดงจัดราวกับจับไข้ เจ้าของเอวสอบค่อยๆ เคลื่อนไหวเชื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ