บทที่ 70 เจ้างดงามมาก

         มู่หรงเจวี๋ยรอจนไม่มีผู้อื่นอยู่ในห้องแล้วจึงรีบสาวเท้าเข้ามาหาเจ้าสาวที่นั่งอยู่บนเตียง เขาหลุบตามองมือเรียวเล็กที่วางอยู่บนตักท่าทางสำรวมและสงบนิ่งจนเขาอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้

           “ไม่มีผู้อื่นแล้ว”

           “อ่อ...” นางส่งเสียงออกมาหนึ่งคำก่อนถอนหายใจเบาๆ พร้อมคลายมือออก “ข้ากลัวจะทำ...