บทที่ 97 คนโง่เขลา

เหลียนหงอี้ไม่คิดว่าซู่เสียนที่มักสงบปากสงบคำจะเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาดำดุจบ่อน้ำลึกคู่นั้น ใบหน้างามปรากฏรอยยิ้มบางเบา

“หม่อมฉันรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพราะท่านอ๋องทำตามคำมั่นสัญญาที่มีต่อบิดาของหม่อมฉัน ทุกอย่างเป็นเรื่องของผลประโยชน์  แต่ถ้าการแต่งงานเป็นวิธีเดียว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ