บทที่ 10 ตรามังกร

— มิเกล —

เสียงกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนหลุดกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องท่ามกลางความเงียบงัน

มิเกลเบิกตากว้าง สองมือรีบยกขึ้นกุมสาบเสื้อที่แยกออกจากกันโดยสัญชาตญาณ เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจปนตระหนก

"ไคล์! นายจะทำบ้าอะไร!"

ไคล์ไม่ตอบคำถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดตัวจนแผงอกแทบจะชนกับมือของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งสอดเข้าช้อนประคองต้นคอด้านหลังอย่างแผ่วเบาทว่าเปี่ยมอำนาจ นิ้วหัวแม่มือไล้เบาๆ บริเวณแนวกราม บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับแรงดึงดูดจากสายตาคมกริบของเขา

"อยู่นิ่งๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ารินรดลงมาข้างแก้ม

"นายจะทำอะ—"

คำทักท้วงถูกกลืนหายลงคอไปในพริบตา เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า

มิเกลเกร็งตัวแน่น ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดไม่ได้ประกบลงบนเรียวปากของเธอ ทว่ากลับประทับจุมพิตแนบสนิทลงบนผิวเนียนละเอียดตรงเนินอก... บริเวณขั้วหัวใจพอดี

วูบ...

ความร้อนระอุแปลกประหลาดแล่นพล่านออกจากจุดที่ริมฝีปากเขาสัมผัส มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่กลับเป็นความร้อนซาบซ่านที่ซึมลึกผ่านชั้นผิวหนัง แผ่กระจายไปตามเส้นเลือดจนทั่วเรือนร่าง

ร่างกายนุ่มนิ่มพลันไร้เรี่ยวแรงจนแทบยืนไม่อยู่ สองมือที่ดันแผงอกแกร่งไว้กลับไร้กำลังจะผลักไส กลิ่นอายดิบเถื่อนและไออุ่นจัดจากลมหายใจของเขาก่อกวนให้หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกมานอกอก

"ไคล์... พอแล้ว..." เสียงของเธอสั่นพร่าเบาหวิว

ไคล์ยังคงบดคลึงริมฝีปากลงบนผิวเนียนอย่างหนักแน่น ลากผ่านความอุ่นชื้นเพื่อตีตราจอง ลำคอแกร่งครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนจุมพิตออกอย่างอ้อยอิ่ง

มิเกลก้มลงมองด้วยสายตาพร่าเลือน บนเนินอกขาวผ่องตรงตำแหน่งหัวใจ ปรากฏรอยสัญลักษณ์รูปมังกรสีทองเปล่งประกายเรืองรองจางๆ ก่อนจะค่อยๆ ซึมกลืนเข้าสู่ผิวเนื้อ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ยังเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร

ดวงหน้านวลแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอรีบรวบสาบเสื้อเข้าหากันแน่น

— ไคล์ —

ไคล์จับจ้องสัญลักษณ์มังกรสีทองที่สลักลงบนผิวกายของเธอด้วยแววตาวาวโรจน์ มุมปากยิ้มพึงพอใจอย่างเปิดเผย

"หึ เรียบร้อย"

เขาผละมือออกจากต้นคอระหง ปล่อยให้ร่างบางถอยร่นไปหนึ่งก้าว

"น...นายทำบ้าอะไรเนี่ย!" มิเกลเค้นเสียงถาม หายใจหอบจนอกกระเพื่อม แววตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง

"พันธสัญญาไง"

"สัญญาบ้าบออะไรต้องจูบอกคนอื่นด้วย!"

ไคล์ไม่ตอบ ดวงตาคมกริบกลับเผลอกวาดมองดวงหน้าหวานอยู่นานกว่าที่ควร

บ้าชิบ...

ไคล์รีบดึงสติแล้วเบือนสายตาหนี ก่อนจะยกมือขึ้นดีดนิ้ว

เป๊าะ!

กระดุมเสื้อของมิเกลกลับมาติดเรียบร้อยเหมือนเดิม ขณะที่กาลเวลารอบตัวเริ่มหมุนเดินอีกครั้ง เสียงจอแจของผู้คนกลับมาดังแว่ว

"เตรียมตัวให้พร้อม อีกเจ็ดวันเราจะออกเดินทาง"

มิเกลขมวดคิ้ว

"เดินทาง? บ้านนายไม่ได้อยู่แถวนี้เหรอ?"

"ฉันเคยบอกเหรอว่าบ้านฉันอยู่ที่นี่?"

เธออึกอักไปทันที

"แต่...แล้วเรื่องเรียนล่ะ แล้วน้องชายฉันล่ะ ไมเคิลป่วยอยู่นะ ใครจะดูแล!"

"เรื่องมหาวิทยาลัยฉันจัดการให้เอง ส่วนน้องชายเธอจะมีทีมแพทย์และคนคอยดูแลอย่างดีที่สุดตลอดสัญญา"

ไคล์สบตานิ่ง น้ำเสียงหนักแน่นทรงอำนาจจนเธอคลายความกังวลลง

"หน้าที่ของเธอมีแค่อย่างเดียว... เตรียมตัวไปเป็นเจ้าสาวของฉันก็พอ"

คำว่า 'เจ้าสาว' ทำให้แก้มใสของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก ไคล์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพอใจ ก่อนจะดีดนิ้วพาร่างของตัวเองหายวับกลับมายังเพนต์เฮาส์หรู

"จิม"

ควันดำพวยพุ่งขึ้นกลางห้อง ก่อนร่างสูงของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบโบราณจะคุกเข่าลง

"ขอรับ ท่านไคล์"

"ไปแจ้งท่านพ่อ อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะพาว่าที่เจ้าสาวกลับอาณาจักร ให้เตรียมพิธีแต่งงานในวันเกิดของฉันได้เลย"

จิมเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง "ว...ว่าที่เจ้าสาว! ท่านไคล์พบสตรีในคำทำนายแล้วหรือขอรับ!"

"อืม"

"ในที่สุดท่านก็จะหลุดพ้นจากคำสาปบรรพชนแล้ว..."

จิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความปีติ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน "แต่มีอีกเรื่องขอรับ... ตอนนี้คุณหนูโรซี่มารอท่านอยู่ที่พระราชวังได้สามเดือนแล้ว ตามคำเชิญขององค์ราชินี"

ดวงตาของไคล์เย็นเยียบลงในพริบตา

"โรซี่? ใครเชิญมาก็ให้คนนั้นรับผิดชอบ ฉันไม่สนใจ"

"แต่คุณหนู..."

"กลับไปเตรียมพิธีตามที่ฉันสั่งก็พอ"

"ขอรับ นายท่าน"

จิมก้มหน้ารับคำ ก่อนจะสลายตัวกลายเป็นกลุ่มควันดำหายไป

ไคล์ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

อีกเจ็ดวัน...

— มิเกล —

หลังก้าวออกจากใต้ฝักบัว มิเกลยืนจ้องกระจกห้องน้ำที่เต็มไปด้วยฝ้าไอน้ำ ปลายนิ้วลูบลงบนรอยนูนรูปมังกรสีทองตรงเนินอกซ้าย สัมผัสอุ่นบางเบายังคงแล่นริ้วอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ

"รอยสักเหรอ... ทำไมมันถึงอุ่นแบบนี้ล่ะ"

เธอนึกถึงสายตาคมกริบและสัมผัสเปียกชื้นที่ริมฝีปากของไคล์กดแนบลงมา ยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งเห่อร้อนจนต้องเอามือกุมแก้ม

"ไคล์..ตาบ้า... "

มิเกลสะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่าน คว้าผ้าขนหนูผืนบางมาพันรอบอกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนและเรียวขายาว หยดน้ำเกาะพราวบนผิวขาวผ่อง มือบางขยี้ผมที่เปียกชื้นพลางผลักประตูห้องน้ำออกไป

พลั่ก!

หน้าผากเธอเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าอันแข็งแกร่งอย่างจัง

"โอ๊ย!"

มิเกลเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมอง

ร่างสูงใหญ่กำยำยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แผงอกกว้างแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเรียงสวย ผิวเนื้ออุ่นจัด และรอยสักมังกรทมิฬที่พาดผ่านลำตัวอย่างดุดัน ไคล์ยืนอยู่ตรงนั้น สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มที่เปิดกว้างจนเห็นกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน

สายตาคมกริบของเขากำลังก้มมองเธอตั้งแต่ลาดไหล่เปลือย ไล่ลงมายังผ้าขนหนูผืนสั้นที่พันหมิ่นเหม่ เผยเนินอกอวบอิ่มที่มีตรามังกรทองของเขาประทับอยู่

"กรี๊ดดดด! น...นายเข้ามาได้ยังไง!"