เจ้าสาวของราชามังกร

— มิเกล —

มิเกลยืนหวีผมสีน้ำตาลอ่อนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพัก

ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมนุ่มสลวยอย่างรีบร้อน เงาสะท้อนตรงหน้าคือหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่มีดวงตากลมโตฉ่ำวาว ผิวขาวเนียนอมชมพูสุขภาพดี และทรวดทรงเอวคอดบางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตพอดีตัว

เป็นรูปลักษณ์ที่ชวนให้ใครต่อใครต้องเหลียวมอง

"โอ๊ย สายแน่ๆ วันแรกแท้ๆ!"

เธอพึมพำอย่างร้อนใจ สองปีที่ต้องดรอปเรียนไปทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินรักษาน้องชายที่ป่วยหนัก

ทำให้การกลับมาเรียนวันแรกมีความหมายกับเธอมาก

สองขาเรียวรีบก้าวสับแทบจะกลายเป็นวิ่งไปตามระเบียงทางเดินของมหาวิทยาลัย สองมือพะรุงพะรังไปด้วยสมุดและชีตเรียน สายตาก้มมองตารางสอนในหน้าจอโทรศัพท์

ปึก!

ร่างบอบบางปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของใครบางคนอย่างจัง แรงชนทำให้เธอเสียหลักเซถอยหลัง เอกสารและหนังสือในอ้อมแขนร่วงกระจายลงบนพื้นกระเบื้องเกือบทั้งหมด

"ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ"

มิเกลละล่ำละลักพร้อมรีบย่อตัวลงเก็บของด้วยความอับอาย ทว่าในวินาทีนั้น มือหนาเรียวยาวของอีกฝ่ายกลับเอื้อมลงมาหยิบหนังสือเล่มหนาที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาก่อน

"นี่"

เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะ น้ำเสียงนั้นมีแรงดึงดูดประหลาดจนเธอเผลอหยุดชะงัก

มิเกลยื่นมือไปรับหนังสือคืน ปลายนิ้วเนียนนุ่มสัมผัสเข้ากับปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเพียงเฉียดฉิว ทว่าสัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกราวกับมีกระแสไฟอ่อนๆ แล่นปราดเข้าสู่หัวใจจนเธอสะดุ้งเบาๆ

เธอค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้า

วินาทีนั้น... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ผู้ชายตรงหน้าสูงโปร่งและมีช่วงไหล่กว้างผึ่งผาย เรือนผมสีดำขลับยาวระต้นคอปรกบ่าเล็กน้อย เส้นผมดูหนานุ่มเงางาม เครื่องหน้าคมคายราวกับภาพสลัก

สันกรามได้รูปรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักสวยดูเย็นชาแต่แฝงความอันตราย และที่สะกดใจเธอที่สุดคือดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเธออย่างนิ่งสงบ

สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเธออย่างเชื่องช้า คล้ายกำลังพินิจทุกรายละเอียดบนผิวแก้มใส

"เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"

เขาถามซ้ำเมื่อเห็นเธอนิ่งค้าง

"มะ...ไม่ค่ะ ไม่เจ็บเลย"

มิเกลรีบหลบสายตา ร้อนวูบวาบไปทั้งดวงหน้า หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นส่ำ

"ขอบคุณนะคะ"

เธอรีบกอบโกยของที่เหลือ ลุกขึ้นแล้วก้าวเท้าเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเดินพ้นไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ความรู้สึกบางอย่างกลับดึงรั้งให้เธอต้องเหลียวหลังกลับไปมอง

เขายังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิม และสายตาคมคู่นั้น... ก็ยังคงจับจ้องมองตามเธอมาไม่วางตา

- เมื่อคาบเรียนสุดท้ายของวันมาถึง -

"มิเกล!"

เสียงใสคุ้นหูดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง เบลล่า เพื่อนใหม่ที่เพิ่งสนิทกันตอนปฐมนิเทศเดินโบกมือยิ้มร่าเข้ามาหา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ

"เมื่อเช้าเห็นวิ่งหน้าตั้ง นึกว่าวิ่งหนีใครมาซะอีก"

"เกือบเข้าเรียนสายน่ะสิ" มิเกลหัวเราะแห้งๆ

"เรียนเสร็จแล้วจะกลับเลยไหม เดี๋ยวพี่ชายฉันมารับ กลับด้วยกันสิ เดี๋ยวแวะไปส่ง" เบลล่าเอ่ยชวนอย่างใจดี

"พี่ชายเหรอ?"

"อื้ม พี่ชายแท้ๆ เรียนอยู่ปีสาม ชื่อทอม"

หลังเลิกคลาส เบลล่าก้มมองข้อความในมือถือก่อนจะชี้ไปที่ประตู

"อ๊ะ มาถึงพอดีเลย"

ประตูห้องเรียนเปิดออก ร่างของทอมเดินนำเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตาของมิเกลกลับถูกดึงดูดไปยังชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่เดินตามหลังมาติดๆ

เรือนผมสีดำยาวระต้นคอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดุดัน และใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ...

ผู้ชายคนเมื่อเช้า!

จังหวะหัวใจเธอกระตุกวูบเมื่อสายตาของเขาตวัดมาสบประสานกับเธออย่างพอดิบพอดี สายตาของเขาจับจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาเธอ นิ่งนานจนมิเกลรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดอย่างผิดปกติ

"อ้าว"

เบลล่ามองหน้าทั้งคู่สลับกันอย่างแปลกใจ

"รู้จักกันแล้วเหรอ?"

มิเกลยังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัว คนตัวสูงก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ใช่"

"ตอนไหนเนี่ย?" เบลล่าเลิกคิ้ว

"เมื่อเช้า ฉันเดินชนเขาเองแหละ" มิเกลรีบตอบเบาๆ

"ชนตั้งแต่วันแรกเลยนะมิเกล"

เบลล่าหัวเราะก่อนจะหันไปแนะนำตัว

"พี่ทอม พี่ไคล์ นี่มิเกล เพื่อนเบลล่าเองค่ะ"

ทอมยิ้มรับอย่างเป็นมิตร ขณะที่ไคล์เพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ

"สวัสดีค่ะ..."

— ไคล์ —

ตั้งแต่จังหวะที่เดินชนกับหญิงสาวร่างเล็กเมื่อเช้า ความผิดปกติบางอย่างก็เริ่มคุกคามร่างกายของไคล์

รอยสักมังกรทมิฬที่สลักแน่นอยู่บนแผงอกซ้ายใต้ร่มผ้าส่งคลื่นความร้อนแปลกประหลาดออกมา มันวูบวาบและเต้นตุบๆ ตอบสนองต่อการสัมผัสเพียงปลายนิ้วเฉียดผ่านในตอนที่เขายื่นหนังสือคืนให้เธอ

รอยตราโบราณนี้ไม่เคยมีปฏิกิริยาต่อสิ่งใดมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ไคล์ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาคือสายเลือดมังกรทมิฬชั้นสูงที่มาอาศัยอยู่ในโลกมนุษย์ เพื่อทำภารกิจสำคัญให้สำเร็จก่อนที่อายุจะครบยี่สิบสี่ปีบริบูรณ์

ภารกิจของเขาคือการตามหาหญิงสาวมนุษย์คู่ครองของเขา ตามคำทำนายจากผู้หยั่งรู้ระบุไว้เพียงว่า

‘เมื่อถึงเวลา ชะตากรรมจะนำพาเจ้าไปพบกับหญิงสาวผู้ถูกกำหนดไว้’

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบไม่ได้สนใจมากนักกับคำทำนาย

แค่เรื่องบังเอิญงั้นหรอ?

"ไคล์ นายฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

เสียงของทอมดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด

"มีอะไร"

"ฉันบอกว่าช่วยเดินไปรับน้องสาวเป็นเพื่อนหน่อย"

"อืม" ไคล์ตอบสั้นๆ และเดินตามไปจนถึงหน้าห้องเรียนของเบลล่า

"เบลล่า!"

"พี่คะ!"

เสียงทักทายของสองพี่น้องดังขึ้น ทว่าสายตาของไคล์กลับเลื่อนผ่านทอมและเบลล่าไปหยุดลงที่ร่างบอบบางที่นั่งอยู่ด้านในทันที

ดวงตากลมโตสุกใส ริมฝีปากอิ่มระเรื่อ เธอคนนั้น....

และยามที่สายตาของเธอสบประสานกับเขา

วูบ!