บทที่ 11 เรียกหา
— มิเกล —
"กรี๊ดดดด! นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!"
มิเกลผงะถอยหลังด้วยความตระหนกสุดขีด ละอองน้ำเปียกชื้นบนพื้นกระเบื้องหน้าห้องน้ำส่งผลให้ปลายเท้าเปลือยเปล่าของเธอไถลลื่นในพริบตา
"ว้าย!"
ร่างบอบบางเสียหลักวูบ มิเกลหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้น
ทว่ายังไม่ทันที่ร่างกายจะร่วงหล่น ท่อนแขนแข็งแกร่งก็ตวัดวูบเข้ารวบเอวคอดของเธอไว้ได้ทันท่วงที
แรงกระชากฉับพลันผนวกกับสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่ทำให้สองมือเล็กไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวจนเผลอกระชากสาบเสื้อคลุมของเขาแน่น ดึงรั้งให้ทั้งสองร่างล้มครืนลงไปบนพื้นห้องน้ำพร้อมกัน
ตุบ!
สัมผัสที่รองรับตัวเธอไม่ใช่ความเจ็บปวดจากพื้นแข็ง หากแต่เป็นความอบอุ่นกำยำของเรือนกายแกร่ง
มิเกลค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึกเมื่อพบว่าตนเองกำลังนอนทาบทับอยู่บนตัวเขาในท่าทางล่อแหลมเกินบรรยาย
ผ้าขนหนูผืนสั้นที่พันรอบอกของเธอร่นลงมาจนเกือบหลุด เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่เปล่งประกายด้วยรอยตรามังกรสีทองสุกปลั่ง
ขณะที่เสื้อคลุมอาบน้ำผ้าซาตินเนื้อหนาของไคล์เปิดอ้าออกจนแยกจากกัน เผยให้เห็นแผงอกกว้างล่ำสัน มัดกล้ามเนื้อแน่นตึง และลอนกล้ามท้องสมบูรณ์แบบที่ปราศจากอาภรณ์ปิดกั้น ไอร้อนแล่นริ้วเข้าปะทะผิวกายบอบบางของเธออย่างชัดเจน
ฝ่ามือเล็กของเธอวางทาบอยู่บนแผงอกซ้าย สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเขาพอดี
ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...
ใบหน้าคมคายใกล้ชิด ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม กลิ่นอายดิบเถื่อนเฉพาะตัวและกลิ่นสบู่หอมสะอาดลอยตลบอบอวลจนสมองของเธอเริ่มพร่าเบลอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
"หยุดกรี๊ดได้รึยัง ฉันแสบหู"
เสียงทุ้มต่ำพร่ารินรดลงมาข้างแก้ม ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ตรึงลงกับพื้น ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นทาบปิดริมฝีปากอิ่มของเธอไว้ทันควัน
มิเกลเบิกตากว้าง แก้มใสร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ปลายนิ้วและฝ่ามืออุ่นจัดของเขากดแนบลงบนกลีบปากนุ่ม ข้อมือถูกพันธนาการแน่น
ขณะที่ร่างบอบบางซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูผืนบางกั้นไว้บดเบียดแนบชิดไปกับเรือนร่างกำยำของมังกรหนุ่ม หากขยับตัวเพียงนิด ปลายจมูกของเขาก็จะเฉียดผิวแก้มเนียนทันที
เธอพยายามดิ้นรนประท้วง ทว่าทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้อยู่ใต้ฝ่ามืออุ่นหนาเท่านั้น
— ไคล์ —
ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ภายในเพนต์เฮาส์หรู...
หลังก้าวออกจากสายน้ำอุ่น ไคล์หยิบเสื้อคลุมมาสวมไว้อย่างลวกๆ ทว่ายังไม่ทันได้ผูกสายรัดเอวให้เรียบร้อย ตรามังกรบนแผงอกซ้ายก็พลันร้อนวาบขึ้นมา
มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทรมานจากคำสาปมังกร หากแต่เป็นกระแสความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในกายกู่ร้องด้วยความโหยหาและเรียกร้องอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีสายใยล่องหนกำลังกระชากดึงจิตวิญญาณของเขาข้ามมิติ
และในวินาทีที่เสียงหวานแว่วเอ่ยชื่อ
"ไคล์..."
ลอยกระทบโสตประสาท พลังเวทมังกรในร่างก็เปิดมิติพาเขามาปรากฏตัวตรงหน้าประตูห้องน้ำของเธอในชั่วพริบตา
จากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว...
อุบัติเหตุลื่นล้มเหวี่ยงร่างนุ่มนิ่มของมิเกลลงมาทับบนตัวเขา ผ้าขนหนูผืนบางเลื่อนหลุดจนเผยให้เห็นลาดไหล่เนียน ผิวขาวผ่อง และเนินอกอวบอิ่มที่มีตรามังกรทองของเขาประทับอยู่
กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอที่ลอยอวลอยู่รอบจมูก ทำให้สติสัมปชัญญะของมังกรหนุ่มแทบพังทลาย
ยิ่งได้สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มผ่านฝ่ามือที่ปิดปากเธอไว้ ความรู้สึกอยากครอบครองและบดขยี้ก็ยิ่งปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ริมฝีปากของเธอนุ่มหยุ่นและอุ่นจัดจนเขาไม่อยากละมือออกไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว
สายตาคมกริบเลื่อนสบดวงตากลมโตที่กำลังจ้องเขาตาเขม็งด้วยความเอียงอาย ไคล์ข่มกลืนความต้องการดิบเถื่อนลงคอ แสร้งทำสีหน้าราบเรียบ
"หยุดกรี๊ดได้หรือยัง? ฉันแสบหู"
เขายอมคลายฝ่ามือออก มิเกลจึงรีบตะเกียกตะกายดันตัวลุกขึ้นยืนทันที เธอหันหลังขวับ มือบางกำผ้าขนหนูที่อกแน่นจนข้อนิ้วขาว
"น...นายรีบแต่งตัวให้มันดีๆ หน่อยสิ!"
ไคล์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาดึงสาบเสื้อคลุมเข้าหากันอย่างเชื่องช้า สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นระริกด้วยความขวยเขิน
"ฉันก็อยู่ของฉันดีๆ เธอซุ่มซ่ามลื่นล้ม ฉันช่วยรับไว้ แล้วเธอก็เป็นคนดึงเสื้อฉันเองไม่ใช่หรือไง"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!" เธอแหวกลับทันควันโดยไม่ยอมหันมา
ไคล์มองแผ่นหลังเล็กตรงหน้า ปลายนิ้วยังคงจำสัมผัสอ่อนนุ่มบนริมฝีปากของเธอได้ชัดเจน หัวใจมังกรที่เคยเยียบเย็นกลับเต้นแรงผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด
เขาสูดหายใจลึก ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเพื่อซ่อนความปั่นป่วนในอก
"แล้วเธอเรียกฉันทำไม?"
