บทที่ 13 หยุดไม่ได้

— มิเกล —

สมองของมิเกลหมุนคว้างไปหมด จะยกมือดันอกเขาออกก็ไม่มีแรงแม้แต่นิดเดียว จะอ้าปากถามว่าเขาทำอะไรก็ไม่มีจังหวะให้ได้พูด

เพราะจูบของไคล์คราวนี้... มันไม่ใช่แค่การจูบเหมือนคราวก่อน

แต่มันคือจูบของคนที่หมดความอดทนแล้วจริงๆ

ริมฝีปากร้อนจัดของเขาทาบทับลงมาอย่างหนักแน่นและเอาแต่ใจ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอจนร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งสอดเข้ามาประคองท้ายทอยเธอไว้ ก่อนจะออกแรงรั้งเบาๆ ให้เธอแหงนหน้ารับจูบของเขาจนแนบชิดกว่าเดิม

กลิ่นกายหอมเย็นเจือไออุ่นของเขาทำให้สติของเธอค่อยๆ หลุดลอย ร่างกายแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ยิ่งริมฝีปากร้อนบดขยี้ลงมาซ้ำๆ ความคิดที่จะห้ามปรามก็หายไปจนหมดสิ้น

"อื้ออ..."

เสียงหวานหลุดครางออกมาจากลำคอเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

แต่มันกลับเหมือนเติมเชื้อไฟชั้นดีให้คนตัวโต ไคล์ยิ่งเบียดร่างหนาเข้าหา จูบของเขาเริ่มลึกซึ้งและเรียกร้องมากขึ้น ปลายลิ้นร้อนแทรกซอนเข้ามาดูดดึงความหวานอย่างหนักหน่วง ราวกับเขาจะช่วงชิงลมหายใจของเธอไปให้หมด

สุดท้ายมิเกลก็ต้องยอมหลับตาลง

ไม่ใช่เพราะรู้ว่าต้องทำยังไง... แต่เพราะสายตาคมกริบคู่นั้นที่จ้องมองมาในระยะประชิด มันร้อนแรงจนเธอใจสั่นไปหมด

และก่อนที่สมองจะทันได้ยั้งคิด สองแขนเรียวก็ค่อยๆ ยกขึ้นไปคล้องคอเขาไว้ ปลายนิ้วขยุ้มเส้นผมด้านหลังของเขาเบาๆ

...อย่าเพิ่งหยุดนะ...

เธอไม่ได้พูดคำนั้นออกไป แต่ร่างกายของเธอกลับยอมจำนนให้เขาทุกอย่าง

"อ่าห์..."

เสียงครางทุ้มต่ำชิดริมฝีปากทำเอาหัวใจเธอเต้นรัวจนแทบระเบิด วงแขนแกร่งรัดเอวเธอแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นกระหน่ำไม่แพ้กัน

มิเกลปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสชวนวาบหวิว จนกระทั่งมืออีกข้างของเขาที่เคยจับข้อมือเธอไว้ ค่อยๆ คลายออก แล้วเลื่อนต่ำลงมาลูบผ่านสะโพก ก่อนจะแตะลงบนผิวเนื้อเนียนแถวต้นขา

"อ๊ะ..."

— ไคล์ —

"ฉ ฉัน...เรียกชื่อนาย"

เสียงสั่นๆ ของมิเกลยังดังก้องอยู่ในหูของไคล์

วินาทีนั้น รอยตรามังกรบนอกข้างซ้ายของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที พลังงานแปลกๆ วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง เหมือนสัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่ข้างในกำลังตื่นขึ้น

ไคล์ขมวดคิ้วแน่น

อะไรอีก...

ยังไม่ทันได้คิดหาคำตอบ มิเกลก็ช้อนตาขึ้นมาสบตาเขาเสียก่อน ตากลมโตคู่นั้นดูประหม่าจนเห็นได้ชัด แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ปากอิ่มขยับพึมพำเหมือนจะแก้ตัวอะไรสักอย่าง

"ฉันเรียกชื่อนายก็จริง แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบ—"

ไคล์ได้ยินเสียงของเธอ แต่กลับจับใจความอะไรไม่ได้เลยสักคำ

เพราะสายตาของเขาในตอนนี้ มันจดจ่ออยู่ที่กลีบปากนุ่มๆ ของเธอเพียงอย่างเดียว

บ้าชะมัด... ทำไมถึงรู้สึกต้องการขนาดนี้

ตอนแรกเขาแค่อยากแกล้ง อยากดูว่าเธอจะปากแข็งไปได้สักกี่น้ำ แต่พอเธอยอมรับออกมาตรงๆ กลายเป็นเขาเองที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่

รอยสักมังกรยิ่งทวีความร้อนขึ้นไปอีก แรงดึงดูดประหลาดปลุกสัญชาตญาณดิบข้างในให้ตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน

อยากดึงเธอเข้ามากอด...

อยากสัมผัสเธอทุกตารางนิ้ว...

และจะไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยห่างไปไหนอีกแล้ว...

ความคิดพวกนี้ดังลั่นอยู่ในหัวจนไม่เหลือพื้นที่ให้เหตุผล เขารู้ว่าควรจะถอยออกไป ควรฟังเธอพูดให้จบ

แต่พอเห็นริมฝีปากอิ่มกำลังขยับอยู่ตรงหน้า เขาก็ห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

ไคล์โน้มตัวลงไป แล้วประกบจูบเธอทันที

วินาทีที่ริมฝีปากแตะกัน พลังจากร่างของมิเกลก็แล่นพล่านเข้ามาหาเขาทันที ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อสัมผัสนี้โดยตรง

ไคล์ชะงักไปแวบหนึ่ง

นี่คือ... พลังของตราพันธสัญญาเหรอ?

หรือนี่คือพลังของเธอ?

แต่นาทีนี้เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว กลิ่นตัวหอมละมุนของเธอทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือน ยิ่งได้ชิมความหวานจากปากนุ่ม ความรู้สึกข้างในก็ยิ่งปะทุจนแทบคลั่ง

เขาไม่เคยต้องการใครจนลืมตัวได้ขนาดนี้มาก่อน

แล้วเสียงครางหวานแผ่วเบาของเธอก็ดังขึ้น

"อื้ออ..."

เสียงนั้นทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของไคล์ขาดผึงในทันที

เขารวบเอวบางเข้ามาชิดอกแกร่งจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน จากจูบที่ดูดดื่มแปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและหิวกระหาย ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนความหวานอย่างละโมบ ราวกับกำลังตามหาสิ่งล้ำค่าที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต

ไอพลังอุ่นร้อนยังคงหมุนวนอยู่ใต้ผิวหนัง เต้นตุบๆ ไปพร้อมจังหวะหัวใจ ยิ่งได้สัมผัส ได้กอดร่างนุ่มนิ่มของเธอ ความต้องการมันก็ยิ่งชัดเจนจนน่ากลัว

เขาต้องการเธอ... อยากกอดเธอไว้ตรงนี้ อยากสัมผัสเธอ และอยากให้ดวงตาคู่นี้มองแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

ความรู้สึกถาโถมเข้ามาจนไคล์แยกไม่ออกแล้วว่า สิ่งที่กำลังบงการเขาอยู่คือฤทธิ์ของคำสาป หรือเป็นความปรารถนาจริงๆ จากก้นบึ้งของหัวใจเขากันแน่

"อาห์..."

เสียงครางทุ้มต่ำหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากยังคงคลอเคลีย ดูดดึงกลีบปากล่างของเธอซ้ำๆ ราวกับไม่รู้จักอิ่ม

อีกนิดเดียว...

ขอตามใจตัวเองอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น...

หากไม่ยอมหยุดตอนนี้ สัญชาตญาณดิบคงได้ครอบงำเขาจนหมดสิ้นแน่นอน

แต่เขาหยุดไม่ได้

ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้มาก่อน และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ในวินาทีนี้ ไคล์ไม่สนด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่ ณ เวลานี้ก็พอ

มือหนาที่เคยจับข้อมือเธอไว้ค่อยๆ คลายออก เลื่อนลูบลงมาตามสีข้าง ผ่านเอวคอดที่สั่นสะท้านรับสัมผัส จนกระทั่งถึงชายผ้าขนหนูผืนบาง

ปลายนิ้วร้อนผ่าวค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปใต้ผืนผ้าอย่างเชื่องช้า สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มด้านใน... ราวกับในเวลานี้ เขาได้ลืมไปจนหมดสิ้นแล้วว่าควรจะต้องหยุดตัวเองไว้ตรงไหน