บทที่ 14 จะสู้หน้ายังไง

แต่ก่อนที่พวกเขาจะปล่อยให้ตัวเองก้าวไปไกลกว่านั้น

“อ๊ะ!”

ฝ่ามือของมิเกลแตะลงบนอกของไคล์ ก่อนจะออกแรงผลักเขาเบาๆ

การกระทำนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักทันที ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่เปลวไฟที่กำลังลุกโชน เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

ไคล์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ดวงตาจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจ

ความร้อนจากตรามังกรยังคงหลงเหลืออยู่ ทว่าสติของเขากลับคืนมาแล้ว

เมื่อสบเข้ากับแววตาของเธอ เขาก็รู้ทันทีว่า ต่อให้พลังลึกลับนั่นจะเป็นต้นเหตุ...

แต่สิ่งที่เขาทำลงไปก็ยังเป็นการตัดสินใจของเขาเอง

ฉันเกือบจะหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ สินะ...

เขาเกือบจะ...

ไคล์หลุบตาลงชั่วครู่ ก่อนคลายมือออกจากตัวเธอและถอยห่างอย่างระมัดระวัง

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า”

น้ำเสียงที่เอ่ยถามแผ่วเบากว่าที่เขาตั้งใจไว้มาก

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

“ฉัน...ขอโทษ”

คำขอโทษนั้นจริงใจกว่าที่สีหน้าเรียบเฉยของเขาแสดงออกมา

มิเกลรีบจัดผ้าขนหนูที่ยังห่อหุ้มร่างกายไว้ให้กระชับขึ้น ก่อนจะยกมือสางผมที่ยุ่งเหยิงอย่างลวกๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ”

ไคล์จัดเสื้อคลุมของตัวเองให้เข้าที่ พยายามรวบรวมสีหน้ากลับมาเป็นปกติ แม้ภายในจะยังสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

“เธออยากให้ฉัน...ออกไปก่อนมั้ย?”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองไปทางประตู

มิเกลไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี สมองของเธอเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงทำได้เพียงเค้นเสียงตอบออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

“อ่ะ...อื้ม”

เมื่อได้ยินคำตอบ ไคล์ก็พยักหน้าเบา ๆ

“ล็อกประตูด้วย แล้วก็...ระวังอย่าแตะตรานั่นอีก ถ้ายังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง”

แม้จะรู้สึกว่าการเดินจากไปหลังเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องนัก แต่คำตอบของมิเกลก็บอกชัดว่า ตอนนี้เธอคงต้องการเวลาอยู่ตามลำพังมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะควบคุมตัวเองได้ดีเพียงใด หากต้องอยู่ใกล้เธอต่อไป ในเมื่อยังไม่รู้ว่าพลังจากตราสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกันจะส่งผลอะไรอีกบ้าง

มีเพียงตอนที่หันหลังให้เธอเท่านั้นที่มือของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย

เพราะแม้จะเดินห่างออกมาแล้ว เขาก็ยังสัมผัสได้

ถึงพลังงานอ่อนๆ จากตราประทับนั้น

และภาพริมฝีปากของมิเกลก็ยังคงติดอยู่ในความคิด ไม่ยอมเลือนหายไปไหน

บ้าจริง...

- มิเกล -

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง มิเกลก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับเพิ่งได้สติกลับคืนมา

เธอยกมือขึ้นทาบอก หัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ภายในยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง

ตึกตัก

ตึกตัก

ตึกตัก

“บ้าไปแล้ว...”

เธอพึมพำเสียงเบา ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองแดงแค่ไหน

ภาพของไคล์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งสายตาที่จับจ้องเธอ ริมฝีปากที่แนบลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว และช่วงเวลาที่ระยะห่างระหว่างพวกเขาแทบไม่เหลืออยู่เลย

นี่ฉัน...จูบกับเขาอีกแล้วเหรอเนี่ย?!

มิเกลยกมือขึ้นปิดหน้า พยายามไล่ภาพเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งห้ามตัวเองไม่ให้คิด สมองเจ้ากรรมกลับยิ่งฉายภาพซ้ำราวกับตั้งใจกลั่นแกล้ง

“อ๊ากกกก!”

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว วิ่งพรวดไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวคว่ำหน้าลงกับหมอน กรีดร้องอู้อี้ออกมาอย่างหมดสภาพ

“นายไคล์! คนบ้า!”

เธอทุบหมอนสองสามทีราวกับมันเป็นตัวแทนของคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป

ทำไมต้องเป็นเขาด้วย!

ผู้ชายคนนั้นมีอะไร ทำไมแค่สบตาก็ทำให้เธอเสียอาการได้ขนาดนี้ แล้วทำไมเธอถึงยังจำสัมผัสของเขาได้ชัดเจนไม่ยอมลืมเสียที!

มิเกลซุกหน้าลงกับหมอนแน่นกว่าเดิม พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังวุ่นวาย แต่แล้วมือก็เผลอเลื่อนไปแตะบริเวณตราประทับบนหน้าอก

เธอสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อนลวก

“เดี๋ยวนะ...”

ความทรงจำก่อนหน้านี้แล่นกลับเข้ามาในหัวทันที เธอแค่แตะตราประทับแล้วเผลอเรียกชื่อเขา...จากนั้นไคล์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกับใช้เวทมนตร์!

มิเกลกลืนน้ำลาย พลางจ้องตราประทับด้วยความหวาดระแวง

ถ้าฉันเผลอแตะมันอีก แล้วเขาโผล่มาอีกล่ะ?!

ไม่เอาแล้ว!

เธอส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง ราวกับมันจะช่วยป้องกันไม่ให้ชายคนนั้นปรากฏตัวขึ้นมาได้

คืนนี้คงเป็นคืนที่เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่ ๆ

และที่แย่ที่สุดก็คือ...เธอไม่รู้เลยว่าหากได้เจอเขาอีกครั้ง จะต้องทำหน้ายังไง!

---

เช้าวันต่อมา — มหาวิทยาลัย

มิเกลเดินเข้ามาในอาคารคณะด้วยท่าทางผิดแปลกไปจากทุกวัน สายตากวาดมองซ้ายทีขวาที ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลังเป็นระยะ ราวกับกำลังหลบหนีใครบางคนที่อาจโผล่มาจากมุมไหนก็ได้

ไม่ใช่ว่าเธอกลัวเขาสักหน่อย!

เธอแค่...ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาต่างหาก!

เพียงแค่ใบหน้าของไคล์ผุดขึ้นมาในหัว แก้มของเธอก็ร้อนวูบขึ้นอีกครั้งอย่างทรยศต่อเจ้าของ

ให้ตายเถอะ!

เมื่อคืนเขายังกล้าจูบเธอขนาดนั้น แล้วเช้านี้เธอจะทำตัวต่อหน้าเขาให้เป็นปกติได้ยังไง?!

ยิ่งคิด มิเกลก็ยิ่งอยากเอาหน้าโขกกำแพงเพื่อเรียกสติกลับคืนมา

“มิเกลลลล!”

เสียงเรียกสดใสจากด้านหลังทำเอาเธอสะดุ้งจนไหล่กระตุก ก่อนรีบหันกลับไปมอง

เบลล่ากำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง โดยมีทอมเดินตามอยู่ข้าง ๆ

มิเกลถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดี...อย่างน้อยก็ไม่ใช่เขา

ทว่ารอยยิ้มกลับค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นคนที่เดินตามหลังทั้งสองมา

ไคล์!