บทที่ 28 ร่ำลา

ภายในห้องพักผู้ป่วยอันเงียบสงัด เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บนเตียงสีขาวนั้น ร่างของไมเคิล เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีผู้มีเค้าโครงใบหน้าและเรือนผมสีน้ำตาลเข้มละม้ายคล้ายมิเกล นอนทอดกายอยู่

มิเกลค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง กุมมือที่เย็นชืดของน้องชายไว้แนบอก

"ไมเคิล... นี่พี่เองนะ"

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ