บทที่ 31 แค่อยากจะช่วย

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงสัญญาณเตือนจากนาฬิกาดิจิทัลข้างหัวเตียงดังขึ้นแผ่วเบา บ่งบอกเวลาเที่ยงคืนตรง

“ฮึก...!”

เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างทรมานดังก้องขึ้นในความเงียบ

มิเกลรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันขวับมองไปยังทิศทางของโซฟาทันที

ภาพที่เห็นคือ ไคล์ลุกขึ้นนั่งตัวงอ สองมือหนาตะปบกุมแผงอกข้างซ้ายไว้แน่น

คว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ