บทที่ 7 10ล้าน

— มิเกล —

"จะพาฉันไปไหนคะ?!"

มิเกลถามด้วยความร้อนรน ทว่าไคล์กลับไม่ตอบ ฝ่ามือหนายังคงกำรอบข้อมือเรียวไว้แน่น ออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงให้เธอก้าวเท้าตามอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองกลุ่มคนที่ยังหยุดนิ่งค้างเติ่งอยู่ในห้องรับรองวีไอพี

เมื่อพ้นกรอบประตู ไคล์ก็ยกมือข้างที่เป็นอิสระขึ้นมาดีดนิ้ว

เป๊าะ!

กลุ่มควันสีดำสนิทพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วก่อนจะจางหายไปในอากาศเพียงชั่วพริบตา และในวินาทีนั้นเอง เวลาของโลกความจริงก็เริ่มหมุนเดินอีกครั้ง

เสียงดนตรีดังกระหึ่มขึ้นทันที บรรดาแขกเหรื่อกลับมาพูดคุยหัวเราะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ชายหนุ่มขี้เมาซึ่งโดนหมัดหนักซัดลงไปกองกับพื้นเริ่มขยับตัวร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดและงุนงง

เสียงโวยวายของมันค่อยๆ ถูกตัดขาดลงเมื่อบานประตูหนาหนักปิดสนิทลงด้านหลัง

"นี่นาย! ปล่อยนะ จะพาฉันไปไหนกันแน่!"

มิเกลพยายามออกแรงกระชากข้อมือตัวเองกลับ ทว่านิ้วมือแข็งแรงของเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก

ไคล์ยังคงก้าวเดินตรงไปข้างหน้าอย่างเยือกเย็นตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาว แสงไฟสีส้มทองทอดเงาของคนทั้งคู่ลงบนพื้น มิเกลต้องก้าวขาสับตามจังหวะเดินอันมั่นคงของเขาจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย!

แล้วภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็แวบเข้ามาในหัว...

รสจูบร้อนผ่าวที่เขากดแนบลงมาอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสเปียกชื้นและความเร่าร้อนที่ยังตราตรึงบนกลีบปากทำให้แก้มใสร้อนฉ่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก

หยุดคิดเดี๋ยวนี้เลยนะมิเกล! (///>_<///)

"นี่ นาย!"

มิเกลทิ้งน้ำหนักตัวลงแล้วกระตุกแขนกลับอย่างแรง จนไคล์ยอมชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองด้วยแววตานิ่งสงบ

"นายคิดจะทำอะไรกันแน่... มีกล้องซ่อนอยู่ตรงไหนหรือเปล่า?"

เธอมองซ้ายขวาอย่างระแวง

ไคล์มองดวงหน้าหวานนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ฉันไม่ใช่มนุษย์"

มิเกลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อหู

"นายจะบ้าหรือไง เล่นตลกอะไรเนี่ย ใครจะไปเชื่อ!"

"ฉันพูดจริง"

"แล้วคิดว่าฉันควรเชื่อเหรอคะ! จู่ๆ มาบอกว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์เนี่ยนะ ฉันว่าคุณควรไปพบจิตแพทย์ด่วนๆเลยค่ะ!"

ไคล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง

"เธอคิดว่าฉันบ้า?"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

เขามองท่าทางดื้อรั้นของเธอนิ่งๆ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาระดับอก

"งั้นก็ดูให้ดี"

เป๊าะ!

เสียงดีดนิ้วดังก้อง และในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของมิเกลก็พลิกคว่ำในพริบตา

"ว้าย!"

ความรู้สึกมั่นคงใต้ฝ่าเท้าหายวับ ร่างกายวูบไหวราวกับถูกกระชากผ่านอุโมงค์มืดมิด ลมหนาวเยือกจัดพัดกรรโชกปะทะผิว ทว่าวงแขนแกร่งและแผงอกอุ่นจัดกลับโอบรัดรั้งร่างเธอเข้าไปแนบชิดไว้แน่น

มิเกลหลับตาปี๋ ซุกหน้าเข้ากับอกเสื้อของเขาด้วยความตกใจ

เพียงชั่วอึดใจ ทุกอย่างก็หยุดนิ่งลง

ซ่า... ซ่า...

เสียงระลอกคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วเข้าหู มิเกลค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ทางเดินหรูหราอีกต่อไป แต่เป็นผืนทะเลกว้างใหญ่ไพศาลใต้แสงจันทร์

ลมทะเลพัดพาเอากลิ่นเค็มและความชื้นมาสัมผัสผิวแก้ม ปลายเท้าของเธอเหยียบจมลงในผืนทรายขาวละเอียด

"นี่มัน... อะไรกัน..."

มิเกลเงยหน้ามองคนตรงหน้า ไคล์ยังคงยืนตระหง่าน โอบประคองเอวเธอไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้ล้ม

"นายทำบ้าอะไรเนี่ย!"

เธอรีบผลักอกเขาออกแล้วถอยกรูด ใบหน้านวลแดงก่ำ

"เมื่อกี้ยังอยู่ในร้านอาหารอยู่เลย ทำไมตอนนี้มาโผล่ที่ทะเลได้!"

ไคล์ยอมปล่อยมือ สายตาคมกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!"

มิเกลชี้ไปที่ทะเลอย่างสับสน

"ฉันกำลังฝันไปใช่ไหม..."

เธอรีบยกมือขึ้นหยิกแก้มตัวเองเต็มแรง

"โอ๊ย! เจ็บจริงด้วย..."

"ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย" เสียงทุ้มต่ำดังขัดขึ้น

"คะ?"

ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางอีกครั้ง

"เธอไปทำอะไรที่ร้านนั่น"

น้ำเสียงของเขาเข้มจัด แววตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์ กลิ่นอายความหวงแหนแผ่ออกมาจนมิเกลสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุในบรรยากาศ

"ก็ฉันไปทำงาน"

"ทำงานที่ต้องยอมให้ผู้ชายอื่นมาลูบขาเนี่ยนะ?"

คำพูดจี้ใจดำทำให้มิเกลเม้มปากแน่น เจ็บแปลบในอก

"ใช่ ฉันต้องการเงิน ฉันมีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินด่วน เลยต้องรับงานที่นั่น พอใจนายรึยัง?"

ไคล์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ก่อนจะถามสั้นๆ

"เท่าไหร่?"

"อะไรนะคะ?"

"เธอต้องการเงินเท่าไหร่"

มิเกลลังเล แต่แววตากดดันของเขาก็บีบให้เธอตอบออกไป

"ห้าแสนค่ะ"

ไคล์สบตาเธอนิ่ง ประกายตาไม่ไหวติง

"สิบล้าน"

"หาา?!" มิเกลเบิกตากว้าง "นายจะบ้าหรอ!"

"ฉันจะให้เธอสิบล้านบาท"

"จะมาเล่นตลกอะไรกับฉันอีก!"

"แต่ฉันมีข้อเสนอ"

ยังไม่ทันที่มิเกลจะได้คัดค้าน ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวขยับเข้ามาประชิดจนแทบไร้ช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดลงบนหน้าผากเนียน ละอองเสน่หาแผ่ซ่านจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ

ไคล์ยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปลายคางมน ช้อนขึ้นอย่างแผ่วเบาทว่าทรงอำนาจ บังคับให้ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา

มิเกลตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ

"น...นายจะทำอะไรหน่ะ?"

เสียงหวานสั่นพร่า ยามสบมองสายตาที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว