บทที่ 8 สัญญากับผู้ชายอันตราย

— มิเกล —

"นายจะทำอะไรหน่ะ..."

มิเกลพยายามเปล่งเสียงถาม ทว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมากลับแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปในอากาศ

ไคล์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ปลายนิ้วเรียวยาวที่เชยคางมน ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ โน้มใบหน้าคมคายลงมาแนบชิดข้างพวงแก้มเนียนอย่างเชื่องช้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนอ่อนลุกซู่

กลิ่นอายดิบเถื่อนเจือความเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวล้อมกรอบตัวเธอไว้จนมิเกลเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ปลายนิ้วของเขาเลื่อนไล้จากปลายคางขึ้นมาแตะข้างแก้มอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงแรงกดที่ทำให้เธอไม่อาจเบือนหน้าหลบไปไหนได้

ริมฝีปากหยักขยับเอ่ยชิดใบหู

"ฉันจะอธิบายให้เธอฟังพรุ่งนี้"

เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความอุ่นชื้นจากริมฝีปากเฉียดผ่านผิวเนียน

"คืนนี้กลับไปคิดให้ดี... ว่าเธออยากได้เงินสิบล้านนั่นหรือเปล่า"

มิเกลเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาจนถึงใบหู

"ถ้าอยากได้... มาเจอฉันที่หน้าตึกคณะหลังเลิกเรียน"

ไคล์ค่อยๆ ผละใบหน้าออก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยแรงดึงดูดลึกลับที่ทำให้สติของเธอเตลิดเปิดเปิง

"ต...แต่นายยังไม่บอกเลยว่าข้อเสนอคืออะไร!" มิเกลพยายามเค้นเสียงทวงถาม

"สิบล้านมันไม่ใช่เงินน้อยๆเลยนะ นายต้องการอะไรกันแน่!"

มุมปากของไคล์ยกยิ้มขึ้นเพียงนิด ดวงตาคมทอดมองเธออย่างเหนือกว่า

"ถ้าไม่อยากได้เงิน ก็ไม่ต้องมา"

"เดี๋ยวสิคะ! อย่างน้อยนายก็ควรจะบอกรายละเอียดบ้าง ไม่ใช่มาพูดทิ้งไว้แบบ—"

เป๊าะ!

ยังไม่ทันสิ้นเสียงประท้วง เสียงดีดนิ้วดังก้องก็ตัดบทเธอในทันที มวลอากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น ลมทะเลและผืนทรายยามค่ำคืนวูบหายไปในความมืดมิด

...

"อ๊ะ!"

มิเกลสะดุ้งเฮือก ร่างบางผวาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนอันคุ้นเคยจนผ้าห่มเลื่อนหลุด

"ฝันไปงั้นเหรอ..."

เธอพึมพำพลางยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบๆ ทว่าเมื่อก้มมองเสื้อผ้าบนตัว หัวใจดวงน้อยก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... มันคือชุดยูนิฟอร์มพนักงานเสิร์ฟจากร้านอาหารหรูเมื่อคืน!

ภาพจูบร้อนผ่าวหวนกลับเข้ามาในหัว ปลายนิ้วสั่นระริกแตะลงบนริมฝีปากที่ยังคงรู้สึกอุ่นวาบและบวมเจ่อจางๆ รสสัมผัสแนบแน่นและลมหายใจร้อนผ่าวของเขายังคงแจ่มชัดจนแก้มใสร้อนผ่าว

"เมื่อคืน... มันเกิดขึ้นจริงเหรอเนี่ย"

สายตาเหลือบไปเห็นเข็มนาฬิกาบนฝาผนัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"สายแล้ว!"

มิเกลสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว กระโจนลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแต่งตัวแล้วรีบวิ่งออกจากหอพักอย่างรวดเร็ว

สองขาสับขึ้นบันไดตึกคณะอย่างเร่งรีบ ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับชายหนุ่มร่างคนเมื่อคืนที่กำลังเดินสวนลงมา

ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำดำเขียวชัดเจนที่โหนกแก้มและมุมปาก เขากำลังสบถหัวเสียกับเพื่อนข้างๆ เรื่องที่จู่ๆ ก็โดนต่อยในห้องวีไอพีเมื่อคืน

มิเกลยกมือทาบอก หัวใจเต้นรัว... รอยควันดำ เสียงดีดนิ้ว และเขาที่ริมทะเล ทุกอย่างไม่ใช่ความฝันจริงๆ

สิบล้าน... เงินก้อนนั้นมากพอจะช่วยรักษาน้องชายได้ตลอดชีวิตเลยนะเกล

เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ

"แค่ไปฟังข้อเสนอ ไม่ได้แปลว่าจะต้องยอมตกลงสักหน่อย!"

ทว่าตลอดทั้งวันในห้องเรียน จิตใจของเธอกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียงอาจารย์บรรยายหน้าชั้นกลายเป็นเพียงเสียงแว่วผ่านหู สายตาของเธอคอยแต่จะเหลือบมองเข็มนาฬิกาบนผนังห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

— ไคล์ —

หลังเลิกเรียน ไคล์ยืนพิงเสาหินอ่อนหน้าตึกคณะอย่างผ่อนคลาย ... เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเธอต้องมา

ไม่นานนัก เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นก็ดังแว่วมาจากทางเดิน พร้อมกับร่างบอบบางที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า

"ว่าไง มาเร็วกว่าที่คิดนะ"

ไคล์ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มทว่าแฝงรอยยิ้ม สายตาคมกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพึงพอใจ

"แฮ่ก... อื้อ พูดข้อเสนอของนายมาได้แล้ว"

มิเกลพยายามยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

"รีบจังนะ ฉันนึกว่าเธอจะถอดใจไปแล้วซะอีก"

เธอเชิดหน้าขึ้น กัดฟันพูดต่ออย่างเอาเรื่อง

"พูดมาเลยดีกว่าว่าต้องการอะไรจากฉัน ฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นเกมไร้สาระกับใครทั้งนั้น!"

แววตาดื้อรั้นที่ไม่ยอมคนของเธอทำให้มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างถูกใจ ก่อนที่ประกายตาขี้เล่นจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกจริงจัง

ไคล์ดันตัวออกจากเสาหินอ่อน ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างเล็กในทันที

มิเกลผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับผนังตึก เปิดโอกาสให้ร่างสูงใหญ่ก้าวตามเข้ามากักขังเธอไว้ในวงแขนกว้างอย่างสมบูรณ์

"น...นายจะเข้ามาใกล้ทำไมอีก"

เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเมื่อระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเรือนร่างแกร่ง

ไคล์โน้มตัวลงช้าๆ จนระดับสายตาอยู่ระนาบเดียวกันกับเธอ

ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดอยู่เหนือเรียวปากอิ่มที่เขาเคยลิ้มรส สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำเร่าร้อนจากสัมผัสที่ดูดดึงและแนบแน่นเมื่อคืนแล่นพล่านจนลำคอของเขาแห้งผาก

มือหนายกขึ้นแตะปลายคางมน ไล้ปลายนิ้วผ่านผิวเนียนนุ่มอย่างเชื่องช้า บังคับให้เธอต้องช้อนตาขึ้นสบมองประกายความปรารถนาและแรงครอบครองที่ปิดไม่มิด

"ฉันมีเรื่องจะถามเธอ"

"อ...อะไรคะ"

มิเกลถามเสียงเบา หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

"ถ้าฉันบอกว่า... ต้องการให้เธอมาอยู่กับฉัน เธอจะว่ายังไง"

มิเกลเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อหู

"ห้ะ?! พูดอะไรบ้าๆ..."

ไคล์ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองสีหน้าตกตะลึงของเธอด้วยรอยยิ้มมาดมั่น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่กรงทองที่สร้างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

"ย้ายมาอยู่กับฉัน..."