บทที่ 9 ไปอยู่กับฉัน

— มิเกล —

ผู้ชายคนนี้พูดบ้าอะไรกัน!

ให้ฉันไปอยู่กับเขาเนี่ยนะ...

"นายพูดจริงเหรอเนี่ย?"

ไคล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแฟ้มหนังสีดำเรียบหรูจากที่ไหนก็ไม่รู้ยัดใส่มือเธอหน้าตาเฉย

"อ่านซะ"

"อะไรน่ะ?"

"ข้อตกลงของเรา"

มิเกลก้มมองแฟ้มในมืออย่างงุนงง ก่อนจะค่อยๆ เปิดออกอย่างระมัดระวัง สายตาสะดุดเข้ากับหัวกระดาษแผ่นแรก

บันทึกข้อตกลงระหว่าง มิเกล วาเลนเทียร์ และ ไคล์ รีด วลาดิเมียร์ เดอ ดราเคนฮาร์ท

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาตาโต

"นี่ชื่อนายเหรอ? ยาวเป็นบ้า!"

ไคล์จิ๊ปากเบาๆ พลางหรี่ตามอง

"ก็ชื่อยาวขนาดนี้ เวลาอาจารย์เรียกเช็กชื่อในห้องคง..."

"มิเกล"

"คะ?"

"อยากได้เงินไหม?"

"อ่านต่อแล้วค่ะ!"

มิเกลรีบก้มหน้าลงทันทีพร้อมกับหลุดหัวเราะคิกคัก

เธอไล่สายตาอ่านข้อตกลงทีละข้ออย่างละเอียด

ข้อ 1 มิเกลตกลงเข้าพิธีแต่งงานกับไคล์ เพื่อแสดงตนเป็นภรรยาของเขาต่อครอบครัวและบุคคลที่เกี่ยวข้อง

ข้อ 2 มิเกลต้องย้ายไปพักอาศัยในที่พักของไคล์ และให้ความร่วมมือในการรักษาสถานะสามีภรรยาตามข้อตกลง

ข้อ 3 ข้อตกลงมีระยะเวลาหนึ่งปี นับตั้งแต่วันที่เข้าพิธีแต่งงาน เมื่อครบกำหนด มิเกลสามารถยุติข้อตกลงออกจากสัญญาได้ทันที โดยไม่ต้องชดใช้เงิน

ข้อ 4 มิเกลจะได้รับเงินจำนวนสิบล้านบาทในวันที่เข้าพิธีแต่งงาน

ข้อ 5 เมื่อปฏิบัติตามข้อตกลงครบหนึ่งปี มิเกลจะได้รับเงินเพิ่มเติมอีกสิบล้านบาท

ข้อ 6 หากมิเกลประสงค์จะยุติข้อตกลงก่อนครบกำหนด เธอสามารถเลือกชำระเงินคืนตามเงื่อนไขพร้อมดอกเบี้ยที่ระบุไว้ หรือหากทั้งสองฝ่ายมีทายาทร่วมกันแล้ว จะสามารถยุติข้อตกลงได้โดยไม่ต้องอยู่จนครบหนึ่งปี

ข้อ 7 มิเกลต้องเก็บเรื่องข้อตกลงนี้เป็นความลับ ห้ามเปิดเผยต่อบุคคลอื่น หากจงใจเปิดเผยจนเกิดความเสียหาย ต้องคืนเงินที่ได้รับพร้อมดอกเบี้ยตามอัตราที่ระบุไว้ในสัญญา (ดอกเบี้ย 20%)

มิเกลอ่านจบแล้วอ้าปากค้าง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง

"ยี่สิบล้าน!"

เสียงของเธอดังลั่นจนไคล์ต้องยกนิ้วขึ้นแตะหูตัวเองเบาๆ

"นายจะให้ฉันยี่สิบล้านจริงๆ เหรอ?"

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบระเบิด เงินจำนวนนี้ไม่ได้แค่ทำให้ชีวิตเธอสบายขึ้น แต่มันหมายถึงค่าผ่าตัดและค่ายารักษาน้องชาย หมายถึงชีวิตที่ไม่ต้องปากกัดตีนถีบหาเช้ากินค่ำ และหมายถึงอนาคตที่เธอสามารถส่งน้องเรียนจนจบได้

ทว่าเมื่อสายตาวนกลับไปสะดุดเข้ากับข้อหกอีกครั้ง...

เดี๋ยวนะ...

"มีทายาท?"

"นายบ้าไปแล้วหรือไง!"

มิเกลเงยหน้าพรวด แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู

"ใครเขาเขียนข้อตกลงพิลึกแบบนี้กัน!"

"ฉันไม่ได้บังคับ เผื่อเธอไม่อยากทนอยู่จนครบปีแล้วอยากไปก่อน แต่ฉันจ่ายเงินไปตั้งมหาศาล อย่างน้อยก็ต้องได้อะไรคุ้มค่ากลับมาบ้างสิ"

"แต่ทายาทเนี่ยนะ!"

"ก็เป็นแค่ทางเลือกหนึ่ง" เขาตอบหน้าตาย

"ฉันอยู่ครบหนึ่งปีได้ย่ะ! ครบแน่ๆ!"

เธอแหวใส่ กลบเกลื่อนความขวยเขินที่แล่นพล่านในอก

ไคล์เลิกคิ้ว โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม

"แน่ใจเหรอ?"

มิเกลเผลอกลั้นหายใจเมื่อกลิ่นกายหอมเย็นอันตรายลอยมาแตะจมูก

"ถ้าอยู่ไม่ครบ... ก็แค่ทำตามสัญญา ให้ทายาทกับฉัน แล้วเธอก็เป็นอิสระ"

"นี่นาย!"

เธอทุบอกเขาเบาๆ ด้วยความประหม่า

"เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว!"

ดวงตาสีเข้มของเขาพราวระยับอย่างชอบใจที่เห็นเธอสติแตก

"หรือไม่ก็หาเงินมาคืนพร้อมดอกเบี้ยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เลือกเอาเอง"

มิเกลกอดแฟ้มแน่น ร้ายกาจที่สุด ผู้ชายคนนี้ต้อนเธอจนมุมทุกทาง

"สรุปว่ายังไง?"

น้ำเสียงของเขากลับมานิ่งขรึมขึ้น

มิเกลสูดหายใจลึก

"ฉันมีคำถามสามข้อ"

"ว่ามา"

"ข้อแรก สัญญานี้นายทำไปเพื่ออะไร?"

"เป็นเรื่องภายในตระกูล ตอนนี้เธอยังไม่จำเป็นต้องรู้ทั้งหมด แค่ทำหน้าที่เป็นภรรยาของฉันต่อหน้าครอบครัวก็พอ แค่หนึ่งปีเท่านั้น"

"ข้อสอง... นายไม่ใช่มนุษย์ แล้วนายเป็น..อะไรกันแน่?"

มุมปากหยักยกยิ้มลึกลับ ไคล์ก้าวเข้ามาอีกก้าว โน้มตัวลงมองลึกเข้าไปในตาเธอจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ

"กลัวเหรอ?"

"ไม่กลัวหรอก ถ้านายคิดจะทำร้ายฉัน คงทำไปตั้งนานแล้ว ฉันแค่แปลกใจว่าบนโลกนี้มีอะไรแบบนี้ด้วย"

"ถ้าเธอตกลงเซ็นสัญญา เธอจะได้รู้อะไรมากกว่านี้เยอะ... ฉันรับรอง"

สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้มิเกลเริ่มไม่แน่ใจว่าเงินยี่สิบล้านนี้เป็นค่าจ้าง หรือเป็นเหยื่อล่อให้เธอเดินเข้ากรงขังของเขากันแน่

"สรุปคือไม่ยอมบอกสินะ... ข้อสุดท้าย ฉันต้องย้ายไปอยู่กับนายเมื่อไหร่?"

"อีกเจ็ดวัน สัญญาถึงจะเริ่มต้น"

"เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ..."

มิเกลก้มมองแฟ้มในมืออีกครั้ง เงินยี่สิบล้านแลกกับการแต่งงานกำมะลอและต้องใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายคนนี้หนึ่งปี แต่เพื่อชีวิตของน้องชาย เธอไม่มีทางเลือกอื่น

"ตกลง... ฉันยอมรับข้อเสนอ"

ไคล์ยกยิ้มพอใจทันที ราวกับรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

"มีปากกาไหม ฉันต้องเซ็นตรงไหน?"

เขาไม่ตอบคำถาม เพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

เป๊าะ!

ทุกสรรพสิ่งรอบตัวเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

เสียงพูดคุยของนักศึกษาแว่วไกลๆ ดับวูบ สายลมที่กำลังพัดหยุดนิ่ง ใบไม้ที่ร่วงหล่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

มิเกลเบิกตากว้าง

"อีกแล้วเหรอ? นายจะทำอะไ—"

เสียงของเธอชะงักค้าง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหลังมือของไคล์

เล็บมือของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เงาวับราวกับอัญมณีสีนิล และงอกยาวแหลมคมผิดรูปไปจากมนุษย์ทั่วไป

มิเกลแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก

ไคล์ช้อนสายตาขึ้นสบมองเธอ แววตาขี้เล่นมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเนตรสีเข้มที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายบรรพกาล ออร่าความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาทำให้เธอรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวถอยหนี ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวประชิดตัวในพริบตา ปลายเล็บสีดำขลับสะกิดผ่านกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนของเธออย่างรวดเร็วและแม่นยำ

แควก!