บทที่ 11 เป็นครั้งแรกที่น่าจดจำจริงๆ

“อ๊ะ…หนูไม่เข้าใจ บอกได้ไหมคะว่าอะไรทำให้อาจารย์คิดว่าหนูเป็นคนทำ…”

เธอพยายามกลั้นเสียงคราง พลางพูดออกไปอย่างสิ้นหวัง ขณะนิ้วของเขายังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด ดวงตาเย็นชาของเวหาจ้องลึกลงมาในดวงตาเธอ เหมือนนักล่าที่กำลังสนุกกับเหยื่อ

“ทุกอย่าง เหตุจูงใจ ทุกอย่างมันชัดอยู่แล้วว่าเธอทำ เหลือแค่เธอยอมรับผิด ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ