บทที่ 13 สนองให้หน่อยแล้วกัน

“มองแค่รูปเมียก็ตั้งตระหง่านขนาดนี้เลยหรอคะ…”

เวหาสบตาเธออย่างเย็นชา

“ใช่…แต่มันจะหมดอารมณ์เพราะเธอนี่แหละ อยากมากก็รีบๆ เอามันเข้าปากซะสิ”

‘พูดแบบนี้อีกแล้ว… ฉันไม่ใช่ของเล่นที่ใครจะสั่งยังไงก็ได้... แต่ทำไม...ยังอยากจะทำเพื่อเขาอยู่ดีนะ…’

ฝันหวานค่อย ๆ ก้มหน้าลง แม้จะเจ็บ แต่หัวใจเธอก็ไม่แข็งแรงพอ...