บทที่ 14 ผู้หญิงอย่างเธอแค่นี้มันไม่พอหรอก

“อ๊ะ…อาจารย์เวหา…” 

เธอสะอื้นเสียงแผ่ว ใบหน้าซุกกับหมอน ขาทั้งสองข้างสั่นระริก

'ไม่นะ...ทำไมต้องหยุดตอนนี้ด้วย…ฉันจะคลั่งอยู่แล้ว…'

“ร่านขนาดนี้ ยังกลัวจะค้างเหรอ?” 

เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะดึงนิ้วออกทั้งหมดในคราวเดียว จนเธอครางออกมาด้วยความเสียดายอย่างห้ามไม่อยู่

“อ๊า…”

แต่เวหาไม่รอให้เธอได้ตั้งตั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ