บทที่ 15 ไม่มีคำว่าเบาในคืนนี้

อ๊าา...

เสียงดูดและเสียงครางประสานกันราวกับบทเพลงของกามารมณ์ที่ไม่มีวันจบ

“ผู้หญิงอย่างเธอแค่นี้มันไม่พอหรอก”

ร่างเปลือยของฝันหวานก็ถูกเวหาอุ้มพากลับเข้ามาภายในห้อง โดยไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจให้เต็มปอด

เขาก้าวพาเธอมาวางนั่งบนโซฟาหนานุ่ม สีเข้มตัดกับผิวขาวของเธอที่แดงก่ำจากรอยสัมผัสก่อนหน้า ร่างบาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ