บทที่ 2 - วิถีมาเฟีย -
กฎข้อแรก…ฉันจะสนองความเป็นผัวให้ตามที่เธอต้องการ แต่จำไว้ผู้หญิงอย่างเธอเป็นได้แค่เมียที่รอวันตายเท่านั้น ฉันไม่เคยพิสวาทเธอ
ไม่เคยพิสวาท = จัดหนักสามเวลาหลังอาหารข้ามวันข้ามคืน
กฎข้อสอง…มันคือ ‘เครื่องมือแก้แค้น’ ไม่ใช่ลูก! และฉันจะเป็นคน ‘ทำลาย’ มันเอง!เด็กที่เกิดจากความต่ำต้อยของเธอ ไม่มีค่าพอจะเป็นลูกฉัน!
ไม่มีค่าพอ = มันนั่นแหละไม่มีค่าพอ เพราะลูกก็ไม่รักมันเหมือนที่มันทรมานแม่ของลูกเหมือนกันจ้า
กฎข้อสาม…จำใส่หัวเธอไว้ซะวันที่เธอหายไปจากโลกนี้ทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละคือความสุขของฉัน
ความสุข = เมียหอบลูกหนีมันเสียสติร้องไห้จะเป็นจะตาย กราบตีนอ้อนวอนเมียโดนลูกถีบหน้า
แนะนำตัวละคร
เวหา – ฉายา ‘อสูรไร้หัวใจ’ อายุ 33 ปี
กลางวันเป็นอาจารย์แพทย์… กลางคืนเป็นมาเฟียเถื่อน!
เจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทา มหาเศรษฐีหมื่นล้านที่ไม่มีใครกล้าหือ!ผู้ชายที่มีทุกอย่าง… ยกเว้น ‘ความปรานี’ และ ‘ความรัก’!
เวหาเคยเชื่อว่าตัวเอง ‘ควบคุม’ ได้ทุกอย่างในชีวิต
แต่เขา ‘พลาด’ ครั้งใหญ่… ในวันที่ผู้หญิงที่เขารักฆ่าตัวตาย!
และคนที่ต้องรับผิดชอบ… ก็คือ ‘ฝันหวาน’!
หมอสูติฝึกหัดที่ ‘โกหกผลวินิจฉัย’ เพราะต้องการกำจัดม่านฟ้าออกจากทาง!
ยัยนั่นมันต้องการฉันมากจนยอมทำทุกอย่าง! งั้นฉันจะ ‘สนอง’ ความต้องการของเธอเอง!
"อยากได้ฉันเป็นผัวนักใช่ไหม? ได้! ฉันจะจัดให้จุกๆเอง!"
ฝันหวาน – หญิงสาวที่ถูกขังอยู่ในกรงนรก อายุ 25 ปี
จากหมอสูติที่เคยให้กำเนิดชีวิต… สู่ผู้หญิงที่ถูกกักขังเพื่อรอวันตาย!
เธอเคยคิดว่าเขาคือ ‘ความรัก’ แต่แท้จริงแล้วเขาคือ ‘ปีศาจ’ ที่เธอไม่มีวันหนีรอด!
เธอรักเขา… แต่เขาเห็นเธอเป็นแค่ของตายที่ใช้เพื่อระบายความแค้น!
ฝันหวานแอบชอบเวหามานาน ตั้งแต่เขาเป็นอาจารย์แพทย์ของเธอ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า… ความรู้สึกของเธอจะถูกบิดเบือนเป็น ‘ความผิด’
เขาคิดว่าเธอจงใจโกหกผลวินิจฉัย… เขาคิดว่าเธอฆ่าลูกของม่านฟ้าเพราะอยากแย่งเขามาเป็นของตัวเอง…
และนั่นคือเหตุผลที่เขาจะ ‘ลงโทษ’ เธอให้สาสม!
"ขอแรงๆเน้นๆเลยนะคะอาจารย์ไหนๆก็คิดว่าหนูผิดอยู่แล้ว อยากทำให้หนูท้องก็ทำเลยค่ะ เพราะหนูเองก็อยากได้อาจารย์มาเป็นผัวจนตัวสั่นอยู่แล้ว!"
