บทที่ 39 เสียภาพลักษณ์ฉันหมด

‘สงบไว้เวหา…ท่องไว้…จับยัยนี่กดไม่ได้ตอนนี้…เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมึงแล้ว…อดทนไว้นิ่งไว้’

เขายืนพิงกำแพง หอบหายใจเหมือนแบกร่างทั้งร่างไว้ไม่ไหว ปล่อยให้ความเงียบรอบตัวกลืนกิน และปล่อยให้หัวใจตะโกนชื่อเธออยู่ในอก...ชื่อเดียวที่เขาไม่เคยลืมแม้สักลมหายใจ

.

เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนจากม่านโปร่งสาดเข้ามา...