บทที่ 41 ขอชิมนะ

“ปากเสีย… พูดอะไรไม่อายปากเลยนะคุณ”

แต่เขากลับหัวเราะในลำคอ เสียงแห้ง ๆ แสบลึกเหมือนคนขำเยาะตัวเองมากกว่าจะขำเธอ

“นี่ฝันหวาน… ฉันอยู่กับเธอทุกวันทุกคืน เธอยังจะอายอะไรอีก? อย่ามาทำเป็นใสซื่อนักเลย”

คำพูดของเขาเปรียบเหมือนกรดร้อนที่ราดซ้ำลงบนบาดแผลที่ยังไม่ทันสมานสนิท มันทั้งแสบ ทั้งลึก และยิ่งตอกย้ำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ