บทที่ 42 หมอหน้าอ่อนนั่นมันใครวะ?

“นั่นแหละ… ฉันจะทายาให้”

เขาเอื้อมมือไปหยิบหลอดยาที่วางอยู่บนโต๊ะมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า น้ำเสียงยังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่เนื้อหาที่พูดออกมากลับเต็มไปด้วยแรงข่มขู่ที่ฟังแล้วสั่นสะท้าน

“นั่งนิ่ง ๆ… ถ้าขยับ ฉันจับเธอได้ที่ไหน ฉันจะจับเธอกดตรงนั้น… ต่อให้มีคนเป็นร้อย ฉันก็ไม่อาย”

ฝันหวานกลืนน้ำลายลงคออย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ