บทที่ 43 ฉันไม่ได้แค่ขู่…

“…หมอหน้าอ่อนนั่นมันใครวะ?”

เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ขณะก้าวถอยกลับไปหลบหลังผนังมุมหนึ่งของโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบ ปลายเท้าข้างหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกตีกันยุ่งในหัว

เขาไม่ควรอยู่ตรงนี้ ไม่ควรแอบดู ไม่ควรฟัง

แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม

เขาได้ยินทุกอย่างชัดเจน…

“ฝันหวาน กลับมาทำงานแล้วเหร...