บทที่ 45 มันน่าจับมาลงโทษนัก

“ฉันมาให้นมลูกนะคะ คุณจะเอายังไงคุณเวหา?”

น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นไหว แม้จะพยายามคงความนิ่งให้มากที่สุด แต่แววตากลับบอกชัดว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว

เวหาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะชี้ไปที่โซฟากลางห้อง

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว… นั่งก่อนสิ”

ฝันหวานเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าของเธอชัดเจนว่าไม่ต้องการสนทนา ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ