บทที่ 47 ที่เป็นอยู่มันคือส่วนเกิน

“คุณหมอฝันหวาน”

เสียงเรียกแผ่วเบาแต่คมชัดราวกับมีดกรีดลึกลงในโสตประสาทของเธอ

เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงนั้น เธอก็เหมือนหยุดหายใจชั่ววินาที เสียงของเขา เวหา…

ไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมอง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ริมฝีปากเธอเม้มแน่นอย่างควบคุมตัวเอง พยายามเร่งฝีเท้าให้ไวกว่าเดิม ทั้งที่ขาแทบจะไร้แรง

...