บทที่ 5 ไม่น่าหลงรักคนแบบนี้เลย
“อ๊า…เจ็บ!”
“นี่เธออย่าบอกนะว่า…เลือด พ ร ห ม จ ร ร ย์ ! ”
ความเจ็บหลังโดนพรากความบริสุทธิ์ไปทำให้ฝันหวานอดคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้
1 วันก่อนหน้านี้
ฝันหวานสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในศีรษะ ทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือน ร่างกายชาหนึบเหมือนถูกกดทับด้วยของหนักๆ กลิ่นของไม้และอากาศเย็นเฉียบกระทบผิวบอบบาง ทำให้ฝันหวานขมวดคิ้วแน่น
“อึก... ที่นี่มัน…”
เธอพยายามกะพริบตาถี่ ๆ ไล่ความมึนงงออกไป ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเต็มที่ ภาพแรกที่เธอเห็นคือเพดานไม้ขัดมัน สะท้อนแสงแดดยามสายที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาสีเทาอ่อน นี่มันไม่ใช่ห้องของเธอ... ไม่ใช่คอนโดเธอที่อยู่ข้างโรงพยาบาลแน่นอน
‘ยายจ๊า หนูกลัว…’
แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?
ความทรงจำก่อนหน้าผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ภาพของเธอที่กำลังเดินกลับคอนโดตามลำพังในยามดึก เสียงฝีเท้าที่สะกดรอยตามจากระยะไกล ทำให้เธอเริ่มเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ขณะที่ใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
‘ผีหรือคนหรือเราคิดไปเอง น่ากลัวอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะคะ ถ้าออกมานะจะแช่งให้ไม่ได้ผุดได้เกิดเลย…’
แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถึงประตูทางเข้า มือใหญ่หยาบกระด้างก็ปิดปากเธอแน่นจากทางด้านหลัง
‘อึก…!’
ยังไม่ทันได้ดิ้นรน ฝันหวานก็รู้สึกถึงผ้าชื้นที่ถูกกดแนบกับจมูก กลิ่นฉุนแปลกๆซึมเข้าสู่โพรงจมูก และก่อนที่สติทั้งหมดของเธอจะดับวูบลง
‘พวกบ้า…จะทำอะไร ฉ ะ…’
ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าของชายในชุดดำหลายคน ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท…
"ซ่าาาา!"
น้ำเย็นเฉียบถูกสาดใส่ร่างกายของเธออย่างไม่ปรานี จนเธอสะดุ้งเฮือกเส้นผมยาวสยายแนบติดลำคอ เปียกโชกไปทั้งตัว ลมหายใจหอบเพลียขณะที่สมองพยายามประมวลผลอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ เย็นมาก…ทำบ้าอะไรเนี่ย หยุดนะมันหนาวนะ!”
ฝันหวานยกมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกถึงอาการปวดจี๊ดที่แล่นขึ้นมาตามแนวขมับอย่างรุนแรง
"ตื่นได้แล้ว อย่ามาทำสำออย!"
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมห้อง ก่อนที่ร่างสูงของเวหาจะค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาคมปลาบสะท้อนแสงสลัวอย่างอันตราย เขายืนมองเธอด้วยสายตาไร้ความเมตตา ราวกับกำลังพิจารณาถึงบทลงโทษที่สมควรให้เธอได้รับ
"อาจารย์เวหา อาจารย์คะช่วยหนูด้วย!"
“ช่วยให้เธอตายไวขึ้นงั้นหรอ อย่ามาตลก!”
“หมายความว่ายังไงคะอาจารย์”
ฝันหวานตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างหวาดระแวง เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องไม้ที่มีหน้าต่างบานใหญ่เปิดออกไปเห็นวิวป่าดงดิบกว้างสุดลูกหูลูกตา
"หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ!?"
เธอถามเสียงสั่น ดวงตากลมโตจ้องเขาอย่างไม่เข้าใจ
‘อย่าบอกนะว่าเขาก็มีใจให้เราเหมือนกัน แต่เขาไม่ต้องใช้วิธีนี้เราก็ยอมแต่โดยดีนะ…’
เวหาแสยะยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นราวกับกำลังเยาะหยัน
"ฉันเป็นคนให้ลูกน้องพาเธอมาเองไง หึ ดูสภาพเธอสิ น่าสมเพช!"
“ทำไมพูดกับหนูแบบนี้คะ”
คำพูดของเขาส่งผลให้หัวใจของฝันหวานกระตุกวูบ
เขาสั่งให้พาตัวเธอมาที่นี่งั้นเหรอ? ทำไม?
"คนอย่างเธอมันต้องชดใช้ไง!"
เวหากล่าวเสียงต่ำด้วยแววตาเย็นเฉียบ
ฝันหวานขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
"ชดใช้? อาจารย์พูดเรื่องอะไรคะ?"
ไม่มีคำตอบจากปากของเขา มีเพียงแค่แฟ้มเอกสารที่ถูกโยนลงตรงหน้าเธออย่างแรง
ปึก!
ฝันหวานก้มลงมอง ก่อนที่สีหน้าของเธอจะซีดเผือดทันทีที่เห็นเนื้อหาในนั้น
"นี่มัน... คนไข้ของหนูนี่คะ!?"
เอกสารแสดงผลวินิจฉัยของคนไข้ที่เธอดูแลในฐานะแพทย์ใหม่ ถูกวางอยู่ตรงหน้าเธอ
"อาจารย์เอามาได้ยังไงคะ?"
เสียงของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก
‘ตีหน้าซื่อมากยัยนี่ การละครชะมัด ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก’
เวหาโน้มตัวลงต่ำจนใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาคมกริบฉายแววโทสะที่คุกรุ่นอย่างน่ากลัว
"เธอรู้ไหมว่าเธอคือต้นเหตุของทุกเรื่อง?"
น้ำเสียงของเขาเย็นชาแข็งทื่อราวกับใบมีดที่ค่อย ๆ กรีดผ่านผิวหนัง
ฝันหวานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ต้นเหตุ? หมายความว่ายังไง? คนไข้ของเธอเกี่ยวอะไร?
“หนูไม่เข้าใจค่ะ อาจารย์ต้องการอะไรจากหนู”
"อย่ามาตอแหลได้ไหม คนอย่างเธอนี่มัน…จิ๊"
“เป็นบ้าอะไรคะ อยู่ๆมาลักพาตัวกันแบบนี้ แล้วหนูไปทำอะไรให้อาจารย์ไม่ทราบ ถึงหนูจะชอบอาจารย์ก็ไม่ได้หมายความว่าอาจารย์จะทำแบบนี้กับหนูได้นะ”
“ชอบถึงขั้นต้องฆ่าเมียฉันเลยหรอ”
“พูดอะไร หนูงงไปแล้ว”
“ม่านฟ้าเมียฉัน คนที่เธอฆ่าแล้วเสนอหน้าไปงานศพเมื่อวานไง”
คำพูดนั้นทำให้ร่างของเธอสั่นกลัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
"ไอ้มิ่ง"
เสียงทุ้มต่ำของเวหาดังขึ้น สั่งให้ลูกน้องที่ยืนรออยู่ที่มุมห้องเข้ามา
"เอาตัวยัยนี่ไปข้างนอก"
"เดี๋ยวสิ! จะพาฉันไปไหน!?"
ฝันหวานดิ้นรนขัดขืน แต่แขนเรียวเล็กกลับถูกจับล็อกแน่นจนไม่มีโอกาสหนีไปไหนได้เลย
"คนอย่างเธอ ต้องได้รับกรรมอย่างสาสม"
เสียงของเวหาดังไล่หลังมาเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนที่คนตัวเล็กจะถูกลากออกจากห้องไปโดยไม่มีโอกาสได้ถามอะไรอีก
‘เขาจะฆ่าเราจริงๆหรอ โถ่เอ้ยไม่น่าหลงรักคนแบบนี้เลย’
แสงแดดแผดเผารุนแรงยามสาย แผ่นดินแห้งแตกระอุสะท้อนไอร้อนขึ้นมา ฝันหวานถูกลากออกมายังลานกว้างริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังบ้านพักตากอากาศ
"ตากแดดร้อนๆอยู่ตรงนี้ จนกว่าจะตายฉันถึงจะพอใจ"
