บทที่ 51 มาให้ลงโทษสะดีๆ

“อือ…หนูไม่ได้เมา…”

เสียงนั้นแผ่วเบา แต่หนักเท่าภูเขาถล่ม มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำประกาศ

เธอค่อย ๆ คลายมือเขาออก…ราวกับปลดล็อกกลไกสุดท้ายของเขา ก่อนจะเลื่อนมือลงไปที่ขอบกางเกงเขา แล้วปลดมันออกช้า ๆ ด้วยความนิ่งเงียบที่ดังกว่าทุกเสียงในห้อง

เขากลืนน้ำลาย ฝ่ามือที่เคยแข็งกลับเย็นเฉียบ หัวใจเต้นผิดจังหวะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ