บทที่ 57 แค่ติดกลิ่นเธอเท่านั้นแหละไม่ได้รู้สึกอะไร

“โอเค งั้นฉันจะออกไปเอง! หลบไปค่ะ!”

เสียงของเธอสั่นพร่า แต่ชัดเจนและเด็ดขาด หัวใจเต้นถี่จนปวดไปทั้งอก เธอแค่ต้องออกไปให้พ้นจากตรงนี้ ต้องหายใจในที่ที่ไม่มีเขา

เวหาก้าวมาขวางไว้แทบจะในทันที แขนยาวยื่นมาขวางตรงประตูอย่างตั้งใจ ยกมือขึ้นกันเธอเบา ๆ ราวกับปรามเด็กดื้อที่กำลังทำเรื่องงี่เง่า

“เธอเป็นบ้าอ...