บทที่ 61 เธอ...ทิ้งฉันกับลูกไว้…

“ฝันหวาน...”

เขาเรียกชื่อเธอ เสียงแผ่ว สั่น...จนแทบจะขาดใจ คล้ายกับเสียงของคนที่เพิ่งเข้าใจคำว่า เสียจริง ๆ เป็นครั้งแรก เวหาวิ่งลงบันไดเหมือนคนเสียสติ ร่างสูงใหญ่ที่เคยมั่นคง...วันนี้กลับดูโซเซอย่างน่าหวั่นใจ

เขาเปิดประตูห้องนั่งเล่น ไม่มีใคร เปิดห้องครัว ไม่มีใคร เปิดทุกห้องในคฤหาสน์ ทุกห้อง...เงี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ