บทที่ 66 ไปตายซะ!

หลังจากเวหาเดินออกจากร้าน...

เขาก้าวออกมาช้า ๆ ขาเดินออกจากพื้นที่นั้นแล้ว...แต่ใจเขา ยังยืนอยู่ตรงหน้าฝันหวาน

ยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางแววตาที่ไม่มีเขาอีกแล้ว ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรัก

 ไม่มีความลังเล ไม่มีความโกรธแบบคนยังผูกพัน มีแต่ความว่างเปล่า ที่เย็นเฉียบเสียยิ่งกว่า ความเกลียด

เขารู้ดี... ร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ