บทที่ 71 มากกว่าทุกความเกลียด

“เวหา!! อย่าหลับนะ! ฮึก...อย่าหลับ...ขอร้องล่ะ…”

เสียงเธอแตก เหมือนจะขาดหาย เธอคว้ามือเขาไว้แน่นขณะที่เตียงกำลังถูกผลักเข้าไปในโถงห้องผ่าตัด เธอไม่ยอมปล่อยมือเขาเลย แม้มือของเขาจะเย็นลงเรื่อย ๆ

หมอและพยาบาลล้อมรอบจนแทบมองไม่เห็นร่างเขา แต่เธอก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนจะฝังตัวเองไว้ตรงขอบประตูที่เขาห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ