บทที่ 8 จะทนได้สักกี่น้ำ!
‘ตัวเล็กแต่ซ่อนรูปเป็นบ้า คิดสภาพไม่ออกเลยตอนโดน…จะทนได้สักกี่น้ำ!’
เวหาอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของเธอมาวางลงในอ่างอาบน้ำอย่างไม่ใยดี
‘เขาเสียสติไปแล้วหรอ เมียตายแล้วต้องทำให้คนอื่นตายด้วยหรือไง’
กลิ่นหอมของสบู่ราคาแพงคลุ้งไปทั่วห้องน้ำหรูหราสไตล์โมเดิร์น ผนังหินอ่อนสะท้อนแสงไฟนวลๆ จนเหมือนทุกอย่างรอบกายเป็นภาพลวงตา ทว่าความเย็นเยียบของพื้นกระเบื้อง และแรงน้ำอุ่นที่ไหลลงมาอย่างต่อเนื่องในอ่างกลับตอกย้ำความจริงว่า
ฝันหวานยังไม่ตาย... แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
“เธอคิดว่าฉันไม่ดูออกเหรอ?”
เสียงเขากระแทกใส่หูเธอขณะย่อตัวลงข้างอ่าง ใบหน้าคมเข้มโน้มเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนระอุ
“ต้องให้สาดน้ำใส่หน้าไหมถึงจะยอมลืมตาขึ้นมา?”
ฝันหวานยังคงนอนนิ่ง ปิดเปลือกตาแน่น ดวงใจเต้นระรัว
‘มันต้องมีวิธีสิ...วิธีที่จะทำให้ผู้ชายคนนี้ยอมลดละเลิกจากการทำร้ายเรา’
มือเวหาหมุนก๊อกน้ำแรงขึ้น น้ำอุ่นทะลักเข้ามาในอ่างจนเสื้อผ้าเธอเปียกแนบเนื้อ
‘ถ้าไม่ใช่เพราะหลงความหล่อเขา เราคงไม่เผลอตกหลุมรักคนแบบนี้หรอก แต่ไม่เป็นไรคนอย่างฝันหวานหรอจะยอมแพ้ง่ายๆ’
ฝันหวานแกล้งขยับตัวแรง ๆ ทำทีเหมือนกำลังละเมอ แต่จริง ๆ เธอจงใจ...
พรึ่บ!
เสื้อเชิ้ตบางเฉียบที่เปียกชุ่มเลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและร่องอกอวบขาวนวลที่โผล่พ้นผ้าบาง
‘อึก!’
เวหานิ่งไปชั่วขณะ ลำคอกลืนน้ำลายลงอย่างไม่รู้ตัว ฝักบัวที่ถืออยู่หล่นลงกระทบกับขอบอ่าง
“คิดจะยั่วฉันงั้นเหรอ?”
เขาพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาดำขลับจ้องมองร่างที่เปียกปอนตรงหน้าอย่างยากจะหันหนี
“หึ ต่อให้เห็นร่างเปลือยเปล่าของเธอ ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก รีบลืมตาขึ้นมาได้แล้ว!”
แต่ฝันหวานกลับไม่ขยับ ดวงตาเธอหลับสนิท ขณะเบือนตัวหลบไปอีกข้างของอ่างอย่างแผ่วเบา
จังหวะนั้นเอง... ที่ทำให้เวหาเห็นมัน..
รอยแผลเป็นจาง ๆ ที่เอวด้านขวา รอยยาวเฉียดผิวหนังเหมือนถูกของมีคม หรือ...กระสุนเฉียดผ่าน
‘ทำไมรอยแผลนี่เหมือนม่านฟ้าเลย…’
คิ้วเข้มขมวดแน่น เขาโน้มตัวเข้าใกล้ พร้อมยื่นมือไปแตะรอยแผลนั้นอย่างไม่รู้ตัว
“นี่รอยอะไร... ลืมตาขึ้นมาตอบดิ เธอเคยโดนยิงเหรอ ห้ะ?”
ฝันหวานสะดุ้ง เธอลืมตาขึ้นพร้อมกับรีบยกมือปิดเอว
“อย่ามองตรงนั้นนะคะ... ถอยออกไปนะ…”
เวหากระชากข้อมือเธอออก
“ตอบฉันสิ! รอยนี้มันมีตั้งแต่เมื่อไหร่ ปีไหน แล้วใครเป็นคนทำ!”
“หนู...หนูไม่รู้ค่ะ หนูจำไม่ได้” เธอร้องเสียงสั่น “ปล่อยหนูเถอะ หนูเจ็บ...โอ้ย!”
เวหานิ่งไปเพียงครู่ ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ แล้วรวบร่างเปียกชุ่มขึ้นจากอ่างอาบน้ำ พลันอุ้มเธอออกไปวางบนเก้าอี้ตัวหนึ่งหน้าซิงก์ล้างหน้าหรู
“นั่งเฉย ๆดิ หงุดหงิดว่ะ!”
ฝันหวานตัวสั่นด้วยความกลัว
“หนู...หนูหนาว”
เวหาตอบเสียงนิ่ง
“รู้แล้ว อย่าพูดหุบปาก!”
เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่จากตู้ในห้องน้ำ แล้วโยนมาให้เธอโดยไม่หันมามอง
“เปลี่ยนซะ”
เธอรับชุดนั้นมา ขณะเขาหันหลังให้ เธอปลดเสื้อผ้าเปียก ๆ ออกช้า ๆ จนเสื้อหลุดร่วงลงกองที่พื้น ผิวขาวนวลสะท้อนกับแสงไฟอ่อน ๆ
เธอลอบมองแผ่นหลังเขาและคิดในใจอย่างท้าทาย
‘ถ้าเขาตั้งใจจะเอาเราอยู่แล้ว...งั้นขอเป็นฝ่ายเริ่มได้ไหม คงไม่เจ็บเท่าเขาเอาเราแบบรุนแรงเพราะความเกลียดหรอก’
เพล้ง!
เสียงแจกันดอกไม้ที่เธอแอบปัดตกลงพื้นแตกดังลั่น ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่ววินาที
เวหาหันขวับกลับมาทันที
‘อ่า…ชักจะทำให้ความอดทนฉันลดต่ำลงอีกแล้วนะ’
ดวงตาคมจับจ้องกับร่างเปลือยเปล่าของเธอที่ยืนอยู่กลางห้องน้ำ ผิวเนียนขาวระเรื่อจากไอน้ำ ขณะที่เสื้อผ้ายังไม่ทันได้ใส่
เขาถอนหายใจหนัก ๆ ใบหน้าเริ่มแสดงแววหงุดหงิดปนขบขัน
“ยัยนี่… หึ คิดว่าฉันมองไม่ออกหรอว่าเป็นแผนของเธอ”
ฝันหวานสะดุ้งเมื่อเขาก้าวประชิด พร้อมกระชากใบหน้าเธอให้เงยขึ้นสบตา ขณะที่มือใหญ่บีบกรามเธอไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ
“อ๊ะ!”
“รู้ไหม ผู้หญิงอย่างเธอแม่งโคตรน่ารังเกียจเลย แต่ก็นะ คงไม่มีทางเลือกอื่นที่จะย่ำยีคนอย่างเธอให้สาสมได้เท่าวิธีนี้!”
“อ๊ะ…หนูเจ็บ อึก…”
เวหาโน้มตัวลงใกล้ใบหน้าฝันหวาน ดวงตาคมของเขาสบลึกขณะที่เธอหลับตาปี๋ รอคอยบางสิ่งบางอย่างที่จะตามมา...
แต่กลับไม่มีจูบ ไม่มีสัมผัส
มีเพียงรอยยิ้มแสยะจากมุมปากของเขา
‘อ่า โคตรขยะแขยง ใครมันจะไปจูบลงอีกว่ะ!’
เวหาดึงเธอขึ้นจากเก้าอี้ในจังหวะที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว พร้อมวางร่างเปลือยเปล่าของเธอบนเก้าอี้ตัวสูงตรงมุมห้องน้ำ
‘อย่ากลัวฝันหวาน ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเราไม่ทรมานสมใจเขา เขาคงไม่ฆ่าเราหรอก อย่ากลัว…’
เธอยืนตัวเกร็งร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว แม้จะยืนอยู่บนเก้าอี้ แต่ความสูงยังห่างจากเขาเกือบครึ่งฟุต
“อยู่นิ่ง ๆ”
เสียงเข้มกระซิบข้างหูเธอ
“อาจารย์…”
“เงียบ! ฉันจะแต่งตัวให้ อย่าทำให้ฉันรำคาญไปมากกว่านี้ ถ้าฉันลั่นไกปลิดชีวิตเธอก่อนทำให้เธอรู้สำนึก...มันก็ไม่สนุกสิ”
ฝันหวานพึมพำเบา ๆ
“หนู...หนูใส่เองได้ค่ะ”
แต่เขาไม่ฟัง มือหนาจับเธอใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและแม่นยำเหมือนจับตุ๊กตา...แต่มือนั้นกลับเย็นเฉียบ ราวกับไม่มีเลือดเนื้อไร้ซึ่งความอบอุ่น
‘ตัวเล็กขนาดนี้ คงไม่ตายก่อนท้องหรอกใช่ไหม’
เสร็จแล้วเวหาก็อุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง เดินพาเธอออกจากห้องน้ำตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ทุกมุมเต็มไปด้วยเอกสาร เครื่องมือแพทย์ และกล้องวงจรปิด
เขาวางเธอลงบนเก้าอี้หนังหน้าโต๊ะทำงาน แล้วจ้องหน้าเธอตรง ๆ
“อยากตายแบบไหน เลือกวิธีมาสิ”
ฝันหวานเชิดหน้าขึ้น แม้จะกลัวจนหัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกจากอก แต่ก็ฝืนยิ้มบาง ๆ
“อยากตาย...คาอกอาจารย์ค่ะ”
