บทที่ 80 ยังไหวไหมคนเก่ง…

“พี่…อย่าหยุดนะคะ…เร็วขึ้นก็ได้…หนูไหว…”

เขาจ้องเธอจ้องด้วยแววตาของคนที่หลงรักแบบไม่เหลือสติ

“แน่ใจนะคะ…งั้นครางชื่อพี่ดังๆได้ไหม…อืมมมม”

“พี่เวหา…”

ปั่ก ปั่ก ปั่ก

จากนั้นเขาก็ขยับแรงขึ้น ชัดขึ้น แต่ยังรักษาความแนบแน่นเอาไว้ไม่ห่างแม้แต่ช่วงหนึ่ง

ฝันหวานกระตุกเฮือก มือขยุ้มแผ่นหลังเขาแน่น ร่างบิดเบา...