บทที่ 9 ปวดหนึบไปหมดแล้ว
“อยากตาย...คาอกอาจารย์ค่ะ”
เวหาหรี่ตาลง ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“อยากได้ฉันเป็นผัวนักใช่ไหม?”
เขากระชากเสียงใส่ พร้อมโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้สันหลังเย็นวาบ
“ได้…เดี๋ยวฉันจะจัดให้จุก ๆ เอง!”
กลับมาปัจจุบัน
“อ๊า…เจ็บ!”
เสียงครางของเธอดังแผ่วลอดลำคอออกมา
“หนูเจ็บ!”
คำร้องเบา ๆ ของเธอดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับสร้างความในใจของเวหาได้อย่างรุนแรง
ดวงตาคมเข้มเบิกโพลง ราวกับไม่อาจเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“นี่เธออย่าบอกนะว่า…เลือด พ ร ห ม จ ร ร ย์ !”
ทันทีที่เวหาดันท่อนเนื้อแข็งขึงเข้าไปจนสุด ร่างบอบบางของเธอกระตุกเฮือกคล้ายถูกสายฟ้าฟาดกลางอก ความแน่นหนึบภายในกายเธอบีบรัดกายยักษ์ไว้แน่นจนเขารู้สึกราวกับโดนแรงไร้รูปประทับแน่นเข้าใส่
‘อ่า...คับจังว่ะ ครั้งแรกของเธอจริงดิ ผู้หญิงอย่างเธอเนี่ยนะ?’
เสียงคิดในหัวของเวหาดังขึ้นอย่างอดกลั้นไม่อยู่ ใจเขาพลันร้อนวาบราวกับโดนตบกลางหน้า ความประหลาดใจปนตื่นเต้นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวพลั้งเผลอและอึดอัดมากขึ้น
เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น
“อาจารย์ หนูเจ็บ… อย่าพึ่งขยับได้ไหมคะ...อ๊ะ”
‘โธ่เว้ย ต่อให้อยากขยับก็ใช่ว่าจะทำได้... อืมมมม…โคตรแน่น ปวดนึบไปหมดแล้ว…’
เขาบ่นกับตัวเองในใจ ดวงตายังคงจ้องลึกลงไปในแววตาที่สั่นระริกของเธอ สายตาเธอเต็มไปด้วยทั้งความกลัว ความหวั่นไหว และความไว้ใจ…ที่กำลังจะถูกทำลาย
“หนูเจ็บ...เอามันออกไปก่อนได้ไหม…”
“เธอจะบ้าหรอ มันต้องคาไว้ให้ชินก่อนดิ มันถึงจะหายเจ็บ...โง่ป่ะ! คงเพราะแบบนี้สินะเลยไม่มีใครเอา…ซี๊ดดดด”
เขาชะงัก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขาอย่างรวดเร็ว
แล้วคำพูดที่เหมือนกับมีเข็มแทงทะลุใจเขาก็หลุดออกมาจากปากเธอ
“คุณทำไม่เป็นหรือเปล่าเลยทำให้หนูเจ็บแบบนี้อ่า…”
คำสบประมาทนั้นกระแทกลงกลางศักดิ์ศรีของผู้ชายอย่างแรง
‘...อะไรนะ?’
เขาเม้มปากแน่น ความเย็นชาในแววตาเริ่มก่อตัวขึ้นทันทีเหมือนเกล็ดน้ำแข็งที่กัดกร่อนหัวใจ
‘ไม่เป็น? เหอะ... ถ้างั้นจะทำให้ดูว่าฉันทำเป็นมากขนาดไหน!’
เขาเริ่มขยับแก่นกายเข้าออก แม้จะฝืดเคืองและลำบาก แต่แรงดันนั้นก็ยังดื้อรั้น ยืนยันจะฝ่าทุกความแน่นหนึบเข้าไปจนสุดทาง
ปั่ก ปั่ก ปั่ก
“ซี๊ดดด… มันรัดแน่นจังว่ะ เธอตัวเล็กเกินไปแล้วนะ…”
“อาจารย์…หนูเจ็บ…”
เสียงเธอเปล่งออกมาพร้อมน้ำตา และเลือดสีแดงสดที่ไหลลงมาตามต้นขาขาวนวล เลือดหยดนั้นเหมือนหยดโทษทัณฑ์ที่เขาก่อขึ้นกับมือ
‘แม่ง... ทำไมต้องร้องไห้ด้วยวะ...ทั้งที่อยากให้ฉันเอาเองแท้ๆ’
เขาชะงัก ถอนใจเฮือกใหญ่ราวกับต้องการถอนความผิดไปพร้อมลมหายใจ ก่อนจะดึงมังกรยักษ์ออกช้า ๆ
‘แค่เล้าโลมก็พอใช่ไหม…จิ๊’
เวหาก้มลง โน้มตัวเข้าไปหาเธอ จูบซอกคอระหงของเธอด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาแทบไร้น้ำหนัก
มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาคลึงเบา ๆ ที่อกอวบอิ่มของเธอ ร่างเธอสั่นสะท้านไปทั้งแผ่นอก
“อ๊ะ… อย่าดูดแรง… กัดหนูเบา ๆ หน่อยได้ไหม…อ๊ะ”
เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างอ้อนวอน แววตาอ่อนแสงนั้นเต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความสับสนในใจ
เวหาแสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ลมหายใจร้อนระอุพ่นออกมาใกล้แก้มเธอ เขาไม่พูดอะไร แค่จ้องตาเธออย่างเย็นชา
“อาจารย์จูบหนูหน่อยได้ไหม…”
คำถามนั้นทำให้คิ้วเขากระตุกทันที สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากที่สั่นไหวของเธอ แต่อารมณ์ในอกกลับพลุ่งพล่าน
“อย่ามาตลก ทำไมฉันต้องจูบผู้หญิงอย่างเธอ?”
‘เธอคิดว่าเธอมีค่าให้ฉันจูบงั้นเหรอ? คิดว่าแค่ร่างกายนี้จะซื้อใจฉันได้?’
เขาคิดในใจ พลันกัดฟันแน่นจนขากรรไกรขึ้นสันนูน
“เอากันแบบไม่จูบกันได้ด้วยหรอคะ…”
เสียงของเธอยังคงอ่อนหวาน ราวกับไม่รู้เลยว่าคำพูดพวกนี้กำลังขุดคุ้ยบางอย่างในใจเขาออกมาทีละน้อย ๆ
“จูบเขาเอาไว้ทำแค่กับคนรัก อย่างเธอแค่เอาไม่จำเป็นต้องจูบให้เสียอารมณ์”
“แต่หนูรักอาจารย์…”
‘แม่ง…พูดคำว่ารักง่ายจังว่ะ เด็กสมัยนี้…หรือแค่พูดเพราะอยากให้ฉันใจอ่อนกันแน่วะ…’
เขาย่นคิ้ว หัวใจรู้สึกเกลียดตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
“รักฉัน? ฉันถามจริงๆ เถอะ เธอรักฉันเพราะอะไร? ทำไมฉันต้องซวยให้เธอตกหลุมรักด้วย? มันเวรกรรมอะไรของฉันว่ะ?”
เวหาเริ่มหายใจถี่ ใจเต้นรัวเหมือนกำลังโกรธเคืองคำพูดที่มันฟังดูไร้สาระ
“ก็อาจารย์เคยช่วยหนูไว้หนิคะ…”
“ช่วย? คนอย่างฉันนี่นะจะช่วยเธอไว้? ฉันไม่เคยมีน้ำใจกับใคร เธอเข้าใจอะไรผิดไปป่ะ อืมมม…”
เขากำมือแน่น รู้สึกเหมือนโดนลากกลับไปในอดีตที่เขาไม่เคยจดจำ
“อาจารย์อาจจะจำไม่ได้… แต่ถ้าไม่ได้อาจารย์ หนูก็คงไม่อยู่มาถึงทุกวันนี้…”
เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนพูดเสียงกร้าวราวกับจะกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง
“งั้นฉันคงหน้ามืดตามัวช่วยผิดคนสินะ ถึงได้มาเนรคุณฉันแบบนี้…”
ทันทีที่คำพูดจบ เขาก็ก้มลง กัดยอดอกเธออย่างแรงจนเธอสะดุ้ง
“อ๊ะ… ถ้าอาจารย์ไม่ยอมจูบ หนูจะไม่ให้อาจารย์ทำไปมากกว่านี้แล้วนะ…”
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองฉัน?”
“ร่างกายหนูเป็นของหนู…”
“เป็นของฉัน จำใส่หัวไว้ซะ”
เขาพูดจบก็กัดยอดอกอีกข้างพร้อมบีบเคล้นเต็มแรง
มือเล็กของเธอดันหัวเขาออก พร้อมๆกับน้ำตาและเสียงสะอื้นปะปนกับถ้อยคำที่หลุดออกมา
“อย่านะคะ! ปล่อยหนูนะคะ! คนบ้า คนเลว คนสารเลว ไอ้แก่ลามก ไอ้หน้าตัวเมีย ไอ้คนเห็นแก่ตัว พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนหรอว่าอย่ารังแกผู้หญิง!”
‘แม่ง... ด่าซะไม่ดูตัวเองเลย สภาพเธอยังมีหน้ามาด่าฉันอีกนะ…’
